Μαύρο κερί.

Μόνιμο χάος, μαυρίλα και σκέψεις.
Μια σπίθα ελπίδας στο σκοτάδι
αλλά πόσο να αντέξει σε μια αιωνιότητα.

Μια μέρα χωρίς το αγχολυτικό μου και νομίζω πως θα ανοίξει η γη και θα με καταπιεί
ή ακόμα χειρότερα πως θα γυρίσω στις μαύρες σκέψεις μου.
Προσπαθώ να πιαστώ και πάλι για λίγο από τις στιγμές
να ωφεληθώ από την ευκαιρία και να σκεφτώ πως ήμουν τις ώρες που καθόμουν μόνη
και με έτρωγε το σαράκι αργά και βασανιστικά
αλλά πραγματικά πέρα από το να σκέφτομαι πότε θα έρθει πάλι
το αγχολυτικό μου
δεν μπορώ να σκεφτώ και κάτι άλλο.
Ναρκωτικό.
Και είναι στιγμές που νιώθω πως έχασα τον εαυτό μου
αλλά τελικά το ξανασκέφτομαι
και πρώτη φορά νιώθω πως είμαι εγώ
χωρίς να προσπαθώ να γίνω το άτομο που θέλω
χωρίς να προσπαθώ να φτάσω την εικόνα που έχω στο μυαλό μου
για τον τέλειο εαυτό μου
απλά μένω εγώ, αυτό που είμαι
και με αυτό αρκούμαι αφού αρκείσαι εσύ
και είμαι ευτυχισμένη.


....


Είναι μερικά πράγματα που δεν μπορώ να εξηγήσω
όπως για παράδειγμα
ο ατελείωτος φόβος που έχω για το μέλλον και
όσο και να προσπαθήσω να θάψω βαθιά μέσα μου
πάντα θα βρει τρόπο για να ξεθαφτεί
και να με τρομάξει.
Ο ατελείωτος φόβος πως ότι ζω δεν έχει νόημα και τίποτα ποτέ δεν θα έχει.
Ο φόβος πως αν καταφέρουν και μείνουν κάποια άτομα μέχρι το τέλος
αν θα με ακολουθήσουν ή αν θα είναι μαζί μου στην άλλη πλευρά
ή ακόμα και ο φόβος για το αν θα τους αναγνώριζα.

Ο φόβος για το ότι όλα είναι ένα όνειρο και θα ξυπνήσω
και πως ίσως και οι μικροί καθημερινοί φόβοι και ανασφάλειες που έχω κάθε μέρα
δεν είναι τίποτα μπροστά στο χάος που έρχεται έπειτα

φοβάμαι μήπως χάνω την ζωή μου φοβούμενη.

Φοβάμαι και δεν λέω αυτή τη λέξη συχνά γιατί καταγράφεται στο υποσυνείδητο.
Φοβάμαι να δώσω νόημα στη ζωή όμως
γιατί φοβάμαι μήπως δεν έχει.
Και αν έχει φοβάμαι μήπως και τη ζήσω
και έπειτα τα χάσω όλα.
Και μετά δεν ξέρω αν θα πρέπει να φοβάμαι το αν θα ξαναζήσω το ίδιο από την αρχή
ή μήπως το αν θα είμαι εγκλωβισμένη
μόνη
και δεν θα μπορώ να ζήσω τίποτα πλέον.

Σε πιανού την αγκαλιά θα καταλήξουμε,
σε κάποιου θεού από αυτούς που προσκυνάμε
στα χέρια μιας μάνας
ή μήπως στο απόλυτο τίποτα
χωρίς κανένα στοιχείο απ'όσα ζήσαμε
χωρίς κανέναν από αυτούς που αγαπήσαμε
χωρίς τον εαυτό μας που πασχίσαμε
να δημιουργήσουμε.

Και φοβάμαι.
Ω ναι, φοβάμαι.
Και ίσως θα χρειαστώ παραπάνω από το αγχολυτικό.
Τόσο που θα το τελειώσω.
Φοβάμαι.