Αδιέξοδος.

 Θέλω να γράψω
το νιώθω.
 Το έχω ανάγκη να γράψω, το θέλω πολύ και μακάρι να μπορούσα να πω όσα θέλω σε τόσα λίγα λόγια, να τα θυμηθώ όλα και να μπορέσω να πάω επιτέλους για ύπνο.
Αλλά υποθέτω πως αυτό είναι αδύνατο.
 Είναι αδύνατο να βγάλω το βάρος που κρύβω στις σκέψεις μου τόσο εύκολα γιατί ούτε καν υπάρχει έξοδος για κάτι τόσο βαρύ και μεγάλο και η ζωή μου είναι μικρή και εύθραυστη μπροστά σε κάτι τέτοιο.
 Θέλω να γράψω για το πόσο ερωτευμένη είμαι, για το ότι βρήκα το άτομο που μου γεμίζει τις μπαταρίες μου και ξεφορτίζω πλέον αν δεν είναι εδώ, βρήκα το ναρκωτικό μου, για το πως είναι δυνατόν κάθε συνομιλία, κάθε λέξη κάθε κατάσταση να με οδήγησε σε αυτό το άτομο - το δικό μου - και στο πόσο οικεία είναι όλα μεταξύ μας.
 Θέλω να τραγουδήσω, να πετάξω χρώματα στον αέρα και να φτιάξω αφηρημένους πίνακες, να γράψω ιστορίες κι όμως δυστυχώς δεν ξέρω πως να τα βγάλω από μέσα μου όλα αυτά, είναι δύσκολο πράγμα η έκφραση και πρέπει να βρω το κλειδί.


Έχω χάσει το ταλέντο μου μάλλον, ή έστω ίσως να μην το είχα ποτέ.
Νιώθω σαν μουγκός ιστορικός ή σαν ζωγράφος χωρίς άκρα για να δημιουργήσω.

Και έπειτα οι μορφές, τα μαχαίρια, το κενό που σε ρουφάει μέχρι να μην μείνει στίγμα από το "είναι" σου. Χάθηκαν οι αφορμές για τέτοιες συζητήσεις και πλέον ο λαβύρινθος με τρώει και χάνομαι σε ένα σκοτεινό στενάκι σε μια γωνία ενός διαδρόμου μόνη.
Αλλά τι ξέρει ο κόσμος από μοναξιά αν δεν την κατανοήσει σε βαθύτερη έννοια.

Τα μάτια μου είπαν ψέματα, δεν μπορώ να δω τα πάντα.
Αρνούμαι τη φύση μου.
Αρνούμαι τη ζωή.
Αρνούμαι το ψέμα.

Και έτσι αφήνω την αγκαλιά μου ανοιχτή
για τον πατέρα θάνατο στο μέλλον.
Σαν όλους τους πατεράδες τους αγροίκους
έτσι και αυτός

θα κόβει το σκοινί από τη ζωή των παιδιών του.

Και δεν με πειράζει που είμαι εκτελεστής
ακόμα και οι άγγελοι δαίμονες θεωρούνται.
Ακόμα και οι δαίμονες άγγελοι υπήρξαν
και θεός δεν θα υπάρξω για καμία ζωή υποθέτω.

Παρασύρθηκα.
Γράφω τα ίδια.