Χάος και αστέρια.

Αναρωτιόμουν πάντα τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη μάσκα.
Τι μπορεί να κρύβεται κάτω από τη σάρκα,
κάτω από αυτή την επικάλυψη προσωπικότητας
κάτω από την ρηχή αντίληψη του κόσμου
τι μπορεί να κρύβεται άραγε.

Δεν είμαι το άτομο που θα ανοιχτεί στο άκυρο και θα γράψει μια σελίδα γεμάτη αλήθειες για άτομα που ούτε καν τους νοιάζει το αν ζω ή όχι, όσο και αν ήξερα πως με το να το κάνω θα μπορούσα να βοηθήσω έστω και λίγο κάποια ψυχή εκεί έξω να βγει από την παράνοια
αλλά δεν μπορεί να το κάνει ο εαυτός μου για μένα αυτό πόσο μάλιστα να το κάνει για κάποιον άλλο
η προσπάθεια μετράει όμως έτσι;

Και δεν είμαι το άτομο που θα φωνάξει σκέψεις στιγμής γιαυτό και ο γραπτός μου λόγος λειτουργεί σαν υπηρέτης μου πολύτιμος για μένα.
Την στιγμή που ο κόσμος θα γράψει πράγματα για να αναδείξει κρυμμένα ταλέντα και μεγαλεία εγώ θα γράψω για να ελευθερώσω κρυμμένες φοβίες, τρόμο, αγωνία και μια ανάγκη για ποιοτικό λόγο και αλήθεια μιας και η τέχνη στο λόγο σπανίζει στα μάτια μου, τι καλύτερο από το να κάνω μια απόπειρα να δολοφονήσω την σιωπή και την μουντή συνεχόμενη μουρμούρα πάνω σε κοινά θέματα.
Κοινά θέματα που αν και όχι τόσο συνηθισμένα στο λόγο στοιχειώνουν τον καθένα ίσως κατά βάθος.

Χρησιμοποιώ κάτι λίγα απ'όλα για να μετατρέπω το φαρμάκι που με λύσσα φτύνει το μυαλό μου τέτοιες ώρες σε μελάνι και να γράψω.
Σαν δαίμονας που ζει μέσα στα λόγια μου, αυτός γράφει αυτός με βασανίζει και έπειτα μόλις αποτυπωθούν όλα στο χαρτί χαλαρώνω μιας και έχει τοποθετηθεί πλέον στο κρεβάτι του για ύπνο.
Φοβάμαι τις απότομες αλλαγές αλλά οι αλλαγές είναι η ζωή η ίδια, μιας και η ζωή δεν έχει ομαλή πορεία, άρα φοβάμαι τη ζωή και γιαυτό δεν υπάρχει εξήγηση έτσι;
Δεν ξέρω όμως τι είμαι δεν ξέρω ποια είμαι, δεν ξέρω τον εαυτό μου που κάθε στιγμή αλλάζει προσωπείο και διάθεση, κυκλοθυμία, τρέλα, παράνοια ή αφοσίωση στον εαυτό που πάντα επιθυμούσα να έχω, τι κι αν όλα αυτά καταλήγουν σε ένα ψεύτικο προγραμματισμό που έχω θέσει εγώ για εμένα και δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα θέατρο, έναν ρόλο που δημιούργησα μόνη μου και διάλεξα να παίξω;
Οι σκέψεις επεκτείνονται.
Είναι τρομακτικό και ξέρεις πως δε θα ξαναζήσεις την ίδια στιγμή την ίδια κατάσταση ένα συναίσθημα το συναίσθημα είναι μάλλον και αυτό που προσπαθείς να κρατήσεις, εκείνο το συναίσθημα της στιγμής που γλιστράει τόσο γρήγορα και όμως σου αφήνει αυτή την μόνιμη γεύση στα χείλια που την θυμάσαι μια ζωή μα είναι και αυτό που σε τρομάζει μήπως δεν το ξαναγευτείς ποτέ ξανά.
Και ίσως τελικά να μην είμαστε όντως τίποτα παραπάνω πέρα από εικόνες που συνοδεύονται με συναισθήματα, καμβάδες που ή θα δείχνουν ένα άδειο προσωπείο, ή θα περιέχουν φτηνιάρικα θέματα, ή κάτι εμπορικό και αρεστό για τους άλλους ή κάτι ανεκτίμητο που φαντάζει με έργο τέχνης.
To θέμα είναι πως δεν ξέρω αν φοβάμαι περισσότερο το κενό της έλλειψης ή το κενό της απώλειας οπότε δεν γνωρίζω τι είναι προτιμότερο για μένα από τα δυο, θα αρκεστώ στην τύχη μιας και είναι οι κύριοι της καταστροφής και οι δυο και εγώ μια μαριονέτα της μοίρας θα επιλέξω τον χαοτικό εαυτό μου για οδηγό με τον αυτόματο πιλότο οδηγούμενο στο χάος.
αχ, και πόσο πονάει η πτώση.