Μέλλον μου, φοβάμαι.

Καιρό είχε να επισκεφτεί την πόρτα μου η γλυκιά μελαγχολία
με τα αγχωτικά γλυκίσματα της που φέρνει από το κρύο.
Φόρεσε τα γιορτινά της και ήρθε πάλι βράδυ
να μου μιλήσει για φοβίες.

Μπουκάλι δεν υπάρχει για να βγάλει πια το δάκρυ της
Τσιγάρο δεν ανάβει, της αρέσει η παγωνιά.
Μονάχα να κοιτάζει από το παράθυρο να δει
αν έρχεται κανένας να της πάρει την ανησυχία
αναρωτιέται απόψε αν θα κοιμηθεί καλά.

Πες μου της είπα άμα είναι καλά
πες μου αξίζει να φοβάμαι πια το άγνωστο του αύριο
αν αξίζει να πονάω για σκέψεις παγερές
αν αξίζει να με πιάνουν ανασφάλειες τρελές.

Ο κόσμος καίγεται για καταστάσεις που γνωρίζει
παρελθόν, το τρέμει, νομίζει πως θα το ξαναζήσει
μα εγώ ξέρω αλλάζω στην πορεία, μα ότι πλέον και να μαι
πάντα το σκοτεινό και άγνωστο μέλλον θα φοβάμαι.

Στα μαύρα ντυμένο, κινητή ομίχλη
Στεκούμενο στην πόρτα μου, πάντα με πλησιάζει
φοβάμαι την σκιά του μα
δεν είναι πάντα κακό μαζί μου
παρόλα αυτά γνωρίζω πως το θάνατο επιφέρει.

Παγώνω, κουλουριάζομαι, ασφυκτιώ, πεθαίνω.
Μια ζεστασιά και νόημα, για αγάπες επιμένω.
Μα άραγε η μοναξιά είναι καλύτερη από αγάπη;
Να προτιμήσω ελευθεριά ή φόβο για μια απάτη;
Της ζωής..
Την απώλεια φοβάμαι
θα το δεις..
Στην πορεία θα το ζεις.

Γιατί ελεύθερος είναι αυτός που κανέναν στη ζωή του δεν κατέχει
ούτε το θάνατο φοβάται, δεν έχει τίποτα να χάσει.
Μα αυτός που αγαπά φοβάται και να ζήσει
μήπως και χάσει όλο το νόημα και λυγίσει

Ω, χρόνε, γιατί η ανησυχία τόσο πολύ να με αγγίζει.
Προχωρώ χωρίς σταματημό σε διαδρόμους, σε σκοτάδια.
Προσμένω, επιμένω.
Το μετά να είναι υπαρκτό.
Και να υπάρχουν έστω οι δυο από αυτούς που αγαπώ.
Το φως θα τα φωτίσει.