Ουσία ανούσια.

Μια ματιά στον σκοτεινό θάλαμο και η στιγμή παγώνει σε πρόσωπα περαστικών.
Σε βλέμματα χωρίς νόημα, βγαλμένα από τα ψέματα λέξεων τυπωμένων σε χαρτί.
Τα ψεύτικα χαμόγελα που αν τα θίγεις σπάνε
σαν κακής ποιότητας πορσελάνη ή κάποιου είδους φτηνού γυαλιού.
Τα βαρέθηκα.
Στον χρόνο δεν κρατάνε, στις στιγμές δεν σημαίνουν τίποτα
τι κι αν στο δρόμο περπατάμε μόνοι ή με παρέα χέρι χέρι η στιγμή η αληθινή ίσως απουσιάζει
ξανά και ξανά
ίσως λείπει η ουσία από την ώρα που πίστεψες σε αυτή
ίσως η αλήθεια βρίσκεται στην άρνηση της ίδιας της ύπαρξης
μιας στιγμής μεμονωμένης
από ύλη.
Φαντασίας, ιστορίας, θεωρίας.
Ένα όνειρο, μια περιγραφή
παραμύθια από πρόσωπα χαμένα
από ψυχές που προσπαθούν να πιαστούν χέρι χέρι από ένα γκρεμό στο χάος μην πέσουν
και σβήσουν μια για πάντα από τον κόσμο των ψεμάτων τους
γιατί
η ουσία είναι σε έναν κόσμο χωρίς ουσία
και την φτιάχνεις μόνος
σε έναν κόσμο
μέσα στον ίδιο σου τον κόσμο.
Σε έναν κόσμο που δεν μπορείς να μοιραστείς με κανέναν
πέρα από τον ίδιο σου
τον
εαυτό.