Πρωτοχρονιά.

Η χρονιά κάπως έτσι κλείνει. Με μια ανάσα. Με μια βαθιά ανάσα αγάπης και λατρείας.

Με στίγματα από παρελθόν που πονάει.

Με τη μυρωδιά που με ηρεμεί τα τελευταία βράδια.

Με την φοβία πως θα χάσω τον εαυτό μου.

Αυτόν που χάνω και βρίσκω κάθε χρόνο.

Και το κλασσικό λάθος του να κοιτάω παλιές φωτογραφίες την στιγμή που κλείνει ένα κεφάλαιο.

Λάθη.

Καταραμένες φωτογραφίες.

Καταραμένες στιγμές.

Όχι μόνο αυτές που φύγαν

αλλά και αυτές που θα φύγουν από τα χέρια μου

αυτές που θα γλιστρήσουν τόσο απλά από τα δυο μου χέρια 

και δεν θα καταλάβω τίποτα

μέχρι να νιώσω την απουσία τους στο πετσί μου.

Σκοτώστε με γλυκά

μέχρι να μην μείνει κανένα κομμάτι του εαυτού μου στην πορεία.