Στάση Λεωφορείου

Κάθομαι στη στάση μόνη,
περιμένοντας το λεωφορείο.
Κρύος αέρας φυσάει στα σωθικά μου·
ένα τραγούδι σιγοπαίζει στους ρυθμούς
που κουνιούνται τα φύλλα.
Ένα καντήλι σιγοκαίει στην ψυχή μου.
Προσπαθεί με κόπο να ζεστάνει τον κόσμο γύρω του.
Ένας γκρίζος ουρανός διπλώνεται γύρω μου
και με αγκαλιάζει.
Περαστικοί με αμάξια φωνάζουν.
Περνούν και σμίγουν με τον άνεμο.
Δημιουργούν σχήματα από μορφές που χάθηκαν
σε κλάσματα δευτερολέπτων.
Και εγώ είμαι ακόμα εκεί
και στέκομαι ακίνητη.
Ατάραχη.
Ανοίγω την καρδιά μου στο άπειρο.
Ανοίγω τα φτερά μου
και τα καρφώνω με πρόκες
για πάντα ανοιχτά να μείνουν.
Έτσι θα νιώθω
πως είμαι ένα με τον αέρα
και ας είμαι ακόμα
κάτω
πεσμένη
μες στο αίμα.