Ο Άγνωστος Χ.

 Κοίτα να δεις που δεν το περίμενα πως αυτή η χρονιά θα εξελιχθεί στην ίσως καλύτερη περίοδο της ζωής μου. Όλα κυλάνε ομαλά, όμορφα, συγχρόνως συναρπαστικά και... ακριβώς όπως θα ήθελα μα ποτέ ποτέ δεν θα πίστευα πως θα γίνονταν.

~~~~

Διότι αγαπητέ είσαι η προσωποποίηση της ελπίδας στον παραμυθένιο κόσμο μου,
στην ρομαντική άβυσσο του μυαλού μου
Σε αυτή που οι αλυσίδες του ρεαλισμού ουρλιάζουν για νέα λεία
και τη νύχτα οι αμφιβολίες αυξάνονται
αλλά όχι, όχι
δεν αφήνεις καμία αμφιβολία εσύ να διαπερνά το μαγικό αυτό κόσμο
τουλάχιστον όχι τώρα
μέχρι στιγμής
και δεν το πιστεύω καν πως υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο
να είμαι χαρούμενη μιας και η ζωή είναι ένα κακό ψέμα.

Και έρχεσαι εσύ άγγελε με αόρατα φτερά και διώχνεις τις σκιές μου μακριά.
Με τη μηχανή σου, με τα δερμάτινα, με την χρυσή καρδιά.
Και τι κλισέ που ακούγομαι, μελό και τσαχπινιά
Μα πάλι ρεαλίστρια φαντάζω, κι όμως, να.

Εσύ καλλιτεχνάρα μου, με το χαμόγελό σου σπας το κάθε αρνητικό δαιμόνιο
στον δρόμο μας που μπαίνει
και ύστερα βουρκώνεις ομορφιά και αφήνεσαι στο αγέρι.
Και εγώ κοιτάζω απλά
και ελπίζω πως οι εικόνες που τόσο απλά κατ έχεις
θα μείνουν για πάντα στην στιγμή χαραγμένες
και δεν θα τις πάρει ο αέρας μαζί με το χρόνο
που μας αφήνει για το παρελθόν
του χθες.
Άραγε αντέχεις;
Αντέχεις.