Χριστούγεννα. Η γιορτή της αθωότητας.

Να τα τα Χριστούγεννα
σαν γιορτή οικεία.
Σαν ανάμνηση κρύα.
Σαν ατμόσφαιρα θερμή και όμορφη.
Σαν στιγμή γρήγορη.
Σαν σκέψη γλυκιά.

Και αναλαμπές στο χρόνο για τις αλλαγές του χρόνου, για τα φώτα τριγύρω, για το εορταστικό κλίμα
που κανένας δεν έχει χρόνο και διάθεση να γιορτάσει
μιας και είναι η κλασσική ανάγκη του ατόμου
να πιστέψει σε ένα ψέμα οικείο
για να νιώσει οικεία και ζεστά
με ανθρώπους του είδους του.

Και εκεί καταλαβαίνεις πως το κενό δεν συμπληρώνεται σε μια γιορτή
σε μια ανάμνηση
σε μια διαστρέβλωση των παιδικών μας χρόνων
σε μια παραίσθηση γλυκιά
με μυρωδιά μελομακάρονου και άχνης
που είχαμε καθώς γελούσαμε και τρέχαμε ανέμελοι
παίζοντας με φωτάκια και με κόκκινες στολές
τραγουδώντας τραγούδια που νόημα δεν έχουν
πέρα από παραμύθια νοητά.

Μα γιατί κρύα ανάμνηση και πάλι;
Γιατί μελαγχολία;
Ίσως επειδή το παιδικό όνειρο δεν υπάρχει.
Η παιδική ανεμελιά δεν υπάρχει
στο πέρασμα του χρόνου.
Όλα μοιάζουν καθημερινά
και η μαγεία μοιάζει σαν ψέμα
το άγνωστο δεν συμπίπτει με την ρουτίνα
η έκπληξη δεν συμπίπτει με την πραγματικότητα
και με την συνήθεια.

Κρατώντας λοιπόν το κουφάρι
της χαμένης αθωότητας
Γράφοντας μέσα σε ένα δωμάτιο,
που είναι κάθε μέρα ίδιο
είτε μιλάμε για ζεστές μέρες του καλοκαιριού
είτε για εορταστικό χειμερινό κλίμα.
Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν
και απλά είναι εκεί για να σου θυμίζουν καταστάσεις
να σου δείχνουν βίαια με το δάχτυλο
τα φαντάσματα που σε στοιχειώνουν
και να σου λένε
πως μπορείς να τα ζήσεις για μια στιγμή και πάλι
και στερεύεις από δάκρυα και δεν αναλογίζεσαι το τώρα.
Μα ποιόν να κοροϊδέψεις δεν είσαι ίδιος.
Δεν είσαι ίδιος με τότε.
Άλλαξες.
Αλλάζεις.
Σκλήρυνες.
Πονάει η αλλαγή έτσι δεν είναι;