Μέσα από τον πόνο - η ευτυχία. Μέσα από την ευτυχία - ο πόνος.

Στον λιγοστό χρόνο που μου έχει απομείνει με τον εαυτό μου αυτές τις τελευταίες μέρες

διαλέγω να γράψω

ως το απέραντο άγνωστο χρονικό περιθώριο που κρύβει μια στιγμή

και πριν καταλάβεις πως έχει έρθει 

έχει ήδη περάσει.

Και νιώθω αυτό τον κόμπο στο λαιμό μου

με τον οποίο προχωράω και αυτός σφίγγει 

απειλητικά

ότι κομμάτι σπασμένο έχει απομείνει από εμένα

μην τυχόν και χάσω κάτι.

Λες και θα υπάρξει ποτέ ξανά ο ίδιος εαυτός που είχα.

Λες και θα υπάρξω ποτέ ξανά.

Μέσα από τα μάτια που έχω δει τόσα πολλά

και συνεχώς αλλάζει η μορφή του κόσμου τριγύρω μου και απ'έξω μου

το περίβλημα 

καθώς πεθαίνω εσωτερικά

καθώς ότι συναίσθημα έχω

σβήνει με το χρόνο

σαν κερί που καίγεται και σβήνει μες στην θύελλα.

Ακόμα και το αίμα καθώς ρέει μες στις φλέβες

με πνίγει.

Χειρότερα από χείμαρρο.

Χειρότερος θάνατος είναι το να αναπνέεις.