Grief

 Κοιτάζω στο τζάμι και απλά κοιτάζω. Μερικές φορές δεν σκέφτομαι, απλά παρατηρώ απλές μικρές λεπτομέρειες που υπό άλλες συνθήκες δε θα πρόσεχε κανένας. Άλλες φορές από την άλλη είναι λες και τα μάτια μου δεν ανταπεξέρχονται σε αυτό που βλέπουν ούτε στο ελάχιστο, λες και βλέπουν από την μέσα πλευρά κατά κάποιο τρόπο και το μυαλό μου λειτουργεί σαν παλιός κινηματογράφος σε γκρι χρώματα και βλέπω εντελώς διαφορετικά πράγματα.
 Στην τελική τι διαφορά έχει, καμία αλλαγή δε θα έρθει, και παρόλα αυτά όλα γύρω αλλάζουν συνεχώς, απροειδοποίητα.
 Πως να θεωρήσω την κίνηση συνειδητά ως μια αναγκαία πράξη των πραγμάτων για να παραμείνουν ζωντανά εφόσον όλα κινούνται προς την αλλαγή και όλα έπειτα πεθαίνουν;
 Ανοίγω το τζάμι και βγαίνω να πάρω αέρα, να ξεφύγω από την κλεισούρα του σπιτιού.
 Βλέπω τα μικρά παραθυράκια στο άδειο πλέον σπιτάκι που η μικρή ψυχούλα συνήθιζε να βγαίνει και ακόμα και αν δεν με καταλάβαινε μου λείπει και πονάει η ψυχή μου και μόνο που το αντικρίζω, αν όντως έχω ψυχή και αυτό το πράγμα που ονομάζεται έτσι κατανοεί τα βάσανα της ύπαρξης όντας αθάνατο. Και αν όχι, που να απευθυνθώ, σε ένα σώμα που θα θεωρείται κενό μόλις το εγκαταλείψει αυτό το φάντασμα μέσα μου;
 Συνηθίζω να λέω πως το πραγματικό ενδιαφέρον είναι εγωιστικό, πως λυπάσαι μόνο όταν χάσεις κάτι ανεκτίμητο συναισθηματικά για σένα, μα στην τελική έκανα πάλι λάθος, και δεν έχει σημασία πόσες φορές θα ανακυκλώσω μια σκέψη γιατί συνεχώς λάθη θα κάνω.
 Όταν πρωτο-πήρα σπίτι τον μικρό Πέπε, που ίσως στην τελική να ήταν και κορίτσι, ούτε καν με ενδιέφερε αυτό το κομμάτι, ήταν ένα μικρό ποντικάκι, και ο λόγος που το πήρα ήταν για να έχω μια ευθύνη για κάτι που θα με έκανε να καταφέρνω να σηκώνομαι από το κρεβάτι τον καιρό της κατάθλιψης. Στην τελική τώρα που έφυγε την νιώθω να ξαναγυρνά όσο κόπο και αν έκανα να φύγει όσο ζούσε, μόνο και μόνο κοιτάζοντας το άδειο σπιτάκι του.
 Οι σκέψεις είναι το μόνο πράγμα που μας καταστρέφουν στην τελική. Η μοναδική πηγή του κακού είναι οι σκέψεις μας.
 Δεν θέλω να σκέφτομαι καν τι θα κάνω όταν χάσω τον σκύλο μου. Βασικά δεν θέλω καν να το γράφω αυτό ή να σκέφτομαι πιο προχωρημένα πράγματα. Δεν έχει να κάνει με σύγκριση ζώων ή ψυχών γενικώς, μα με την συνήθεια του ότι όσο πιο πολύ ζεις κάτι κοντά σου τόσο πιο πολύ υποφέρεις στην ιδέα πως θα ζήσεις κάποια μέρα χωρίς αυτό.
 Το σύμπαν δεν είναι ούτε άδικο μα ούτε και δίκαιο με τη ζωή. Είναι όμως δύσκολο να ζήσει κανείς έτσι μέσα στα δικά του στάνταρ. Είναι δύσκολη η ζωή και πονάει.
 Και κοπιάζω τόσο πολύ με αυτή την λογική μου που νιώθω σαν να σπάει το ψυχρό προστατευτικό κουτί μου και βγαίνει το ζουμί των συναισθημάτων από τα μάτια χωρίς καμία λογική απολύτως. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι όλα φυσικά και στην ζωή, γιατί λοιπόν να είναι τόσο δύσκολο να αποδεχθείς τα πράγματα ως έχουν;
Είμαι ή τρελή, ή εντελώς φυσιολογική και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από αυτά τα δύο.
Μου είναι πολύ επώδυνο να βρίσκομαι μπροστά στο θάνατο ότι κι αν είναι αυτό που φεύγει.
 Ίσως είναι λόγω της αλήθειας του θέματος.
 Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με συγκρίνω με ότι νεκρό έχει υπάρξει. Αναρωτιέμαι πως θα είναι στην τελική. Θα πονέσει; Το μόνο που δε μπορώ να αναρωτηθώ καν είναι το πως είναι να χάνεις δικά σου πρόσωπα. Κάτι τόσο φυσικό που θα ζήσει ο καθένας μας κάποτε, άγνωστη στιγμή εντελώς, και άγνωστο συναίσθημα. Ένα μέλλον γεμάτο αντιθέσεις και δυσκολίες, φυσικά εμπόδια και αναπάντητες ερωτήσεις.
 Μπήκα μέσα. Έβρεχε έξω.


Αντίο ψυχούλα. Σε ευχαριστούμε για την συντροφιά, και εσένα και όλα τα μικρά πλασματάκια που χάνονται.