Επιστολή στον παλιό εαυτό μου και στους άλλους.

 Λίγοι και καλοί είναι η απάντηση για την ευτυχία στην ζωή όπως πάντα συνήθιζα να λέω, μέσα στις ανοησίες μου είχα και την ωριμότητα, όπως πολύ σωστά συνήθιζαν να μου λένε κάποιοι - ενώ δεν τους πίστευα - πως είχα παραπάνω από την ηλικία μου πάντα, να μην αντέχω πολλά πολλά με διάφορα άτομα που δεν ήξερα, εδώ καλά καλά άτομα που γνωρίζεις χρόνια και σου μπήγουν το μαχαίρι στην πλάτη, πόσο μάλιστα οι άγνωστοι περαστικοί που ειδικά αν είναι διψασμένοι θα πιουν από το τρεχούμενο νερό της βρύσης σου χωρίς να πληρώσουν τίποτα, λες και κάνεις κοινωνικό έργο, λες και δεν υπάρχει ψυχή από πίσω από αυτό το κουφάρι. Στην πραγματικότητα λοιπόν και οι λίγοι είναι πολυτέλεια. Πες μου μονάχα ποιοι από αυτούς θα κάτσουν να σε γνωρίσουν με την θέλησή τους, ποιοι θα νοιαστούν για σένα πραγματικά ώστε να ενδιαφερθούν για το τι μπορεί να σκέφτεσαι. Ο άνθρωπος είναι εγωιστής και τον ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός του, οπότε αυτός που το παραδέχεται τουλάχιστον έχει την επίγνωση, το θάρρος, την ειλικρίνεια για να το πει. Μπορείς να το δεις αυτό με τα χρόνια, παλιά οι περαστικές παρέες που συνήθιζες να έχεις σε χλεύαζαν επειδή δεν μιλούσες σε κανέναν και προτιμούσες ποιοτικές ανθρώπινες σχέσεις από ανούσιες κοινωνικές συναναστροφές ή χρόνο με τον εαυτό σου αγαπητέ σύντροφε εσωστρεφή. Τι καλύτερο εξάλλου από χρόνο με τον εαυτό σου; Όλοι τον φοβούνται λες και είναι κάποιος αναγκαστικός τρόπος συγκατοίκησης με το δράκο μέσα στην σπηλιά. Και αν ήμουν τώρα μπροστά από τον εαυτό μου λίγα χρόνια πριν θα μου έδινα τον λόγο μου πως όλο αυτό το μπάχαλο στο κεφάλι μου δεν ήταν μπάχαλο στην πραγματικότητα, αλλά πόσες πιθανότητες υπάρχουν για να βρεθεί να στο πει κάποιος αυτό όταν το χρειάζεσαι; Αυτά είναι καταστάσεις που τις βιώνεις και μαθαίνεις, όπως επίσης όσο ζεις μαθαίνεις που λένε και κάποιοι. Στην τελική κοινωνικό έργο ίσως να πράττει κανείς που κάνοντας ένα αρνητικό στα δέκα σωστά τον παρατάνε και αν υπάρχουν άτομα στην ίδια θέση που έχω βρεθεί θα τα αγκάλιαζα στοργικά εδώ και τώρα. Δεν εκτιμούν επειδή έτσι έμαθαν, έτσι είναι οι άνθρωποι και δε θα αλλάξουν τώρα, δεν καταδικάζεις έναν άρρωστο επειδή είναι άρρωστος, καταδικάζεις την κοινωνία που τον έκανε έτσι, τις συνθήκες, την μεταχείριση που είχε από το περιβάλλον γύρω του. Καταδίκασε λοιπόν την φύση του άμα θες, αλλά πλέον πρέπει να συζητάμε για λύσεις και όχι για καταδικασμένα θέματα.
 Από την άλλη έχεις το δικαίωμα της προστασίας, αν δεν υπερασπιστείς τον εαυτό σου δεν θα το κάνει κανένας για σένα. Είναι το κλασσικό παράδειγμα ανθρώπων που σε γνωρίζουν και σε συμπαθούν όσο τους βολεύει και μόλις κάτι πάει στραβά σε παρατάνε για κάτι που τους ταιριάζει περισσότερο. Δεν θα εκτιμηθεί τις περισσότερες φορές η θετική η πρόθεση σου και δε θα δικαιωθείς ψυχολογικά από κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Θα υπάρξουν και αυτοί που θα εκτιμήσουν αλλά δεν μπορείς να βασίζεσαι σε υπάρξεις πέρα της δικής σου. Ο καθένας και διαφορετικά προβλήματα. Η ψυχολογία είναι ένας τεράστιος κλάδος με τόσες κατηγορίες και χαρακτηρισμούς, τόσα πράγματα που μπορείς να αντιληφθείς σε άλλους αν την μελετήσεις που στην τελική θα κατανοήσεις εντελώς τον λόγο για τον οποίο δρουν έτσι όπως δρουν, η εύκολη λύση για τον κόσμο είναι πάντα η εκμετάλλευση και αν κάποιος νομίζει πως εκμετάλλευση είναι μόνο αυτή που γίνεται με την θέληση του ατόμου είναι εσφαλμένος. Η εκμετάλλευση είναι ζευγάρι με τον χειρισμό αν δεν πηγαίνουν απαραίτητα μαζί. Είναι η κυριολεκτική έννοια των δαιμόνων που τρέφονται με το κενό του καθενός ούτως ώστε να μπορέσει και το άτομο και η παρασιτική φύση αυτή να συνυπάρξουν και να επιβιώσουν καταλλήλως. Ενεργειακά βαμπίρ και τέρατα της φύσεως που άθελά της η ανθρώπινη φύση δημιουργεί όταν δεν έχει την γνώση εξαρχής, την οποία γνώση ακόμα και αν την αποκτήσει από εμπειρία έχει χάσει μεγάλη ψυχική ενέργεια που δυσκολεύεται να ανακτήσει. Καλωσορίζω λοιπόν εγώ και πόσοι ακόμα τις ψυχικές διαταραχές, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνω τους βιολογικά ψυχικά διαταραγμένους ασθενείς. Κατανόηση και υπομονή.

Γιαυτό λοιπόν φίλοι και άνθρωποι γενικώς, να ρωτάτε, να συζητάτε αν πραγματικά σας νοιάζει κάτι, ποτέ δεν γνωρίζεις. Ποτέ δεν γίνεται να γνωρίζεις. Μακάρι να σας γινόταν μάθημα, αν ποτέ σας ένοιαζε να μάθετε φυσικά. Αλλά δεν σας νοιάζει, και ούτε και εμένα επίσης.

Στην υγειά των φίλων που χάσαμε και των φίλων που θα έρθουν. Στην υγειά όσων μας αγαπάνε γιαυτό που πραγματικά είμαστε,  - ζωντανοί.