Μάσκες

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς φαίνομαι στον κόσμο έξω από το μυαλό μου. Πως με βλέπουν οι άλλοι, αν νιώθουν κάποιοι από αυτούς περίπου όπως εγώ. Δεν μπορείς να ξέρεις ακριβώς αλλά μπορείς να βγάλεις δικά σου συμπεράσματα απο όσα βλέπεις από το παράθυρο τους. Οι περισσότεροι δεν αποδέχονται τον εαυτό τους όμως και φαίνεται και όταν λέω να αποδεχτούν δεν εννοώ να παραδοθούν στην εσφαλμένη τους φύση μα να αποδεχτούν αυτό που ήδη είναι και να κοιτάξουν τα θετικά και τα αρνητικά τους κατάματα, να έχουν αυτογνωσία. Μου κάνει εντύπωση διότι όταν αποδέχεσαι τον εαυτό σου δεν προσποιείσαι, αφήνεις να ρέει ελεύθερα η προσωπικότητα σου, φυσικά ελεγχόμενη διότι όταν συνηθίζεις να προωθείς τα καλά του εαυτού σου και να αφήνεις πίσω τα αρνητικά αυτομάτως σιγά σιγά καλυτερεύεις σαν άτομο, αφήνεις να φωτίσει το φως σου τους άλλους, μιλάς, εκφραζεσαι, γενικώς δεν φοβάσαι να φανείς. Ώρες ώρες νιώθω λες και βλέπω τοίχους, πίσω από τον τοίχο ξέρω πως κρύβεται πολλές φορές ένα εξαιρετικό όν, ένα πανέμορφο πλάσμα αλλά σχεδόν ποτέ δεν κάνουν προσπάθεια να το αφήσουν ελεύθερο, προφανώς από φόβο μήπως και πληγωθεί ή μήπως και πληγώσει κάποιον και μετά έχουν να τα βάλουν με τις τύψεις. Ίσως αυτό πίσω από τον τοίχο να είναι πιο τρομακτικό ή πιο άσχημο απ'ότι φαντάζει, είναι κάτι αληθινό όμως, δεν είναι ο τοίχος που πάνω του κολλάνε όποιο προσωπείο θελήσουν για να αποφύγουν την κριτική του κόσμου. Συμβιβάζονται και έτσι ο κόσμος δεν γνωρίζει ποτέ αυτά τα μοναδικά πλάσματα μα μονάχα το προσωπείο τους. Ποτέ μου δεν ήμουν καλή με την ψιλοκουβεντα, απέφευγα κόσμο για να αποφύγω τα ηλίθια προσωπεία. Με κουράζουν, θέλω μόνο αληθινές ευχές, αληθινές καλημέρες, αληθινές συζητήσεις, αλλιώς προτιμώ το τίποτα, η σιωπή είναι πιο αληθινή από αυτά τα λόγια. Θέλω να μάθω το τέρας που κρύβει πίσω του ο κάθε άνθρωπος. Θέλω να δω ευγενικά πρόσωπα και όχι μάσκες υποτιθέμενης ευγένειας. Βγείτε από την κρυψώνα σας όμορφα πλάσματα. Σπάνια πλάσματα. Ο κόσμος δεν είναι αυτός που σας δείχνουν.