Όλες οι ώρες της ημέρας δεν μου φτάνουν ώστε να προλάβω να κάνω όσα θέλω.
Έτσι σκέφτομαι άσχετες ώρες της ημέρας, και έχω πάντα δίπλα μου μια απόχη για να πιάνω τις φευγαλέες σκέψεις για να μην χαθούν και να μπορέσω να τις αποτυπώσω αργότερα στα κείμενα μου με πιο σωστό και ολοκληρωμένο τρόπο.
Που να είχα και κάποια εργασία,
εκεί να δω πως θα προφτανα να κάνω ότι κάνω και πάλι με το ζόρι, με βάρδιες το κάθε τι κάθε μέρα για να μπορέσω να τα κάνω όλα και να νιώσω ολοκληρωμένη.
Αυτά σίγουρα θα τα βλέπει ο μελλοντικός εαυτός μου τώρα κάπου εκεί έξω και θα γελάει, Ω ναι.
Σίγουρα θα γελάει όπως γελούσα εγώ πριν λίγο που διάβαζα αυτά που έγραφα στα 15 μου χρόνια.
Όχι επειδή το χιούμορ μου ήταν απαιχτο από τότε.
Ούτε επειδή ήταν νεανικές σκέψεις της ηλικίας.
Μα διότι σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε εκείνος ο νεαρός εαυτός μου και τότε.
Και αυτό είναι το κωμικό-τραγικό της υπόθεσης.
Σίγουρα θα γελάω και στο μέλλον όπως τώρα
για να μην κλαίω.
Και θα έχει πολύ πλάκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου