Εναλλακτική κουλτούρα

Όταν ήμουν στην εφηβεία είχα κατανοήσει πως η εναλλακτική κουλτούρα αφορά τους ανθρώπους που πρώτα απ' όλα έχουν εναλλακτικό τρόπο σκέψης, αυτούς που σκέφτονται σαν καλλιτέχνες και επιστήμονες και δεν χωράνε στην συνηθισμένη νοοτροπία, την μαζοποίηση, δεν ακολουθούν μόδες, αυτούς που έχουν πιο πνευματική εξέλιξη διότι βασίζονται στην ελεύθερη σκέψη και κρίση, δεν ενδιαφέρονται για το τι θα πει ο κόσμος γιαυτους ούτε για το πώς φαίνονται και αυτό φαίνεται από την ελευθερία έκφρασης τους σε όλους τους τομείς, στον λόγο και στην ένδυση, στη μουσική, στις ιδέες, στην αντισυμβατικότητα. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα ακόμα και από τον εναλλακτικό χώρο ήταν συνηθισμένοι βαρετοί άνθρωποι που νοιάζονταν μόνο για το φαίνεσθαι και για τις σαρκικές απολαύσεις. Γρήγορα αντιλήφθηκα πως ήταν απλά όπως και οι υπόλοιποι και πως το μόνο πράγμα που άλλαζε ήταν το ντύσιμο τους. Στην πορεία ακόμα και η αντισυμβατικότητα έγινε μόδα μόνο που οι εναλλακτικοί το αντιλήφθηκαν μόνο στο θέμα της ένδυσης καθώς αυτό είναι το πιο εμφανές. Υπάρχουν αντισυμβατικα ρούχα πλέον, τόσα πολλά που είναι της μόδας, προωθούνται παντού περισσότερο και από τα καθημερινά. Η ιδιαιτερότητα δεν υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν πειραματίζονται απλώς ακολουθούν μόδες  για να δημιουργούν εντυπώσεις. Για την ακρίβεια η αλλοίωση πολλών βαθύτερων νοημάτων έχει αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν αναγνωρίζεται από τον κόσμο με την παλιά του ουσία μα είναι απλά μια κακόγουστη αντιγραφή αυτού που προϋπήρχε. Όπως ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, πιο υπερβολική, μα συγχρόνως χωρίς το νόημα της Ελλάδας, χωρίς το βάθος των μύθων, του ηρωισμού και της ηθικής, μα παρόλα αυτά με πολλά ίδια ονόματα, πολλά γνώριμα πράγματα από το παρελθόν. Αλλά επειδή ξεφεύγω θα επανέλθω στην εναλλακτική κουλτούρα που πλέον είναι σε μεγάλο βαθμό ανύπαρκτη και την σκια της την έχει καταβάλει μια πολιτικοποιημένη αριστερή νεολαία που είτε αντιγράφει ότι δει είτε ακολουθεί προπαγάνδα και στρέφεται ενάντια στο φυσιολογικό, σε τέτοιο βαθμό που το φυσιολογικό πλέον είναι ο νέος τρόπος να αντισταθείς στην αμυαλη μάζα. Παρόλα αυτά πάντοτε έτσι γινόταν, οτιδήποτε στη φύση έφτανε στο μέγιστο βαθμό και έπειτα άρχιζε την κάθοδο μέχρι να μην μπορεί να πάει πιο κάτω ούτος ώστε να ξεκινήσει πάλι την άνοδο. Όλα στη φύση, ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, συνδέονται με τα πιο σημαντικά. Όλες οι επιστήμες και όλες οι τέχνες και όλες οι γνώσεις είναι κομμάτι μιας μεγάλης αλυσίδας που αν σπάσει ένα κομμάτι αλλάζει όλη η αλυσίδα. Μια ιδέα έστω και αν αρχικά είχε μεγάλο νόημα στην πορεία αλλοιώνεται χάνει την ουσία της και την ταυτότητα της και γίνεται ακριβώς αντίθετη από αυτό που ήλπιζε. Και σίγουρα το πώς φαινόμαστε δείχνει με απόλυτη ακρίβεια το πώς σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε μέσα μας, το τι θέλουμε να προβάλουμε στον κόσμο. Έτσι μια κοινωνία με καλοντυμένους ανθρώπους στο παρελθόν, με ρούχα με λεπτομέρειες και καλή ποιότητα καταντάει σε μια υποκουλτούρα γυμνιστών με την δικαιολογία πως δε θα έπρεπε να ντρέπεται κάνεις για το σώμα του, με τη δικαιολογία πως το ντύσιμο δεν κάνει τον άνθρωπο, με τη δικαιολογία της σεξουαλικής ελευθερίας και και και ... "Δεν φταίω εγώ, η κακια η κοινωνία φταίει". Έτσι λοιπόν και στον αντισυμβατικό καλλιτεχνικό χώρο κτλ, το αντισυμβατικό καταντάει να είναι πιο συμβατικό από το οτιδήποτε και εναντιώνεται στην πραγματική αντισυμβατικότητα που είναι η πειθαρχία και πνευματική εξέλιξη της αναγνώρισης του εαυτού. Η επανάσταση με αιτία και όχι χωρίς. Η ανακάλυψη της ιδιαιτερότητας.