Πεφωτισμένος.

 Τα τελευταία χρόνια κατάλαβα πως αγαπώ την ζωή. 

Συνέβη ξαφνικά.

Απλά μια μέρα ξύπνησα, σκέφτηκα πως δεν μπορώ να αντέξω άλλο τον πόνο. 

Ή εγώ ή αυτός σκέφτηκα.

Όλα στη ζωή είναι ένας ατέρμονος κύκλος και μόλις φτάσεις στον πάτο απλά ανεβαίνεις.

Ήταν σαν να αναγεννήθηκα. Απλά άφησα την τρέλα να με κατασπαράξει. Για χρόνια προσπαθούσα να ξεφύγω από το μυαλό μου, μα μόλις το αποδέχτηκα πίσω από την μαύρη κουρτίνα υπήρξε ένας ήλιος. Τόσο φωτείνος που τυφλώθηκα. Τόσο ζεστός που γιατρεύθηκα. 

Στην πραγματικότητα πήρε χρόνο, μα το κατάλαβα μόλις κοίταξα πίσω από την κουρτίνα.

Μπορείς να δεις έξω από το παράθυρο ακόμα και αν είναι σκοτεινά μέσα. 

Απλώς η κουρτίνα ήταν πολύ σκοτεινή και δεν μπορούσα να βρω το παράθυρο.

Κάτι την μετακίνησε, κάτι κουνήθηκε και συνέβη.

Και για αρκετό καιρό υπήρξε ένα μεγάλο μυστήριο μέσα μου, λες και ο ήλιος με κυρίευσε και ξαφνικά έλαμψα.

Έγινα ένα με το φως. Το συναίσθημα της ζεστασιάς δεν έφυγε από τότε. Όλα τα συναισθήματα δαμάσθηκαν. Και τα θετικά και τα αρνητικά. Τίποτα δεν μπορεί να με κυριεύσει τώρα.

Αγαπώ την ζωή όσο ποτέ άλλωτε. Επιτέλους τα κατάφερα.

Βρήκα την φιλοσοφική λήθο!

Δεν νιώθω τίποτα πέρα από μια γαλήνη, μια ελευθερία.

Δεν είμαι τίποτα πέρα από

εμένα.

Δεν είμαι τίποτα πέρα από το σύμπαν το ίδιο.

Και αφού ολοκληρώσω το έργο μου

Είμαι έτοιμη να πεθάνω.