Σκέψεις σχετικά με ανθρώπους.

~

Η αέναη ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ζωντάνια, να καλύψει το κενό που ο πόνος της ύπαρξης δημιουργεί στο θνητό τους σώμα με κάτι υπεράνθρωπο. Αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ατέρμονη αγάπη. Η έκσταση που νιώθει κάποιος όταν κάνει μια καλή πράξη για την οποία γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Η αποδοχή του αληθινού εαυτού έπειτα από την κατανόηση αυτού και των αγνών συναισθημάτων του. Η γαλήνη και η ομορφιά που φέρνει η αφοσίωση και τους καρπούς φιλίας που αποδίδει. Η βοήθεια προς τους πιο αδύναμους, ο σεβασμός προς τους πιο δυνατούς και η ανάγκη να γίνεις σαν αυτούς, όχι για να καλύψεις εγωιστικές ανάγκες μα για να εξελιχθείς πνευματικά, να μάθεις - σαν ίσος προς όλους, να αποδεχτείς πως αν υπάρχουνε αγνές καλές προθέσεις και αλληλοβοήθεια υπάρχει παράλληλη ανάπτυξη και από τις δύο πλευρές. Ο κόσμος όμως δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και αν ισχυρίζεται πως το κάνει. Λειτουργεί εγωιστικά, προσπαθεί να πατήσει τους πιο αδύναμους για να μην τον φτάσουν, φθονεί τους πιο εξελιγμένους γιατί δεν θέλει να κοπιάσει για να τους φτάσει, σε έναν κόσμο που ανώτερος θεωρείται αυτός που έχει περισσότερη δύναμη και εξουσία και όχι ηθικές αξίες και εμπειρία. Δεν τον ενδιαφέρει η φιλία, η ειλικρίνεια, η πνευματική εξέλιξη. Δεν κατανοεί, δεν δείχνει συμπόνια, ούτε σέβεται, παρά μόνο λειτουργεί συναλλαγματικά, κλειστομυαλα, με γνώμονα το εγώ του. Δεν μπαίνει στη θέση κανενός μα μονάχα κρίνει. Δεν ενδιαφέρεται για τον πόνο του φίλου του, δεν είναι ειλικρινής μαζί του και προτιμά να απομονωθεί από το να παραδεχτεί τα λάθη του. Που είναι το νόημα αν όχι στην αλληλοβοήθεια για την άνοδο της ψυχής; ο χρόνος τελειώνει σύντομα.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα, βέβαια μερικοί άνθρωποι δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους, ωστόσο υπάρχουν λόγοι πίσω από τις πράξεις. Άλυτα τραύματα. Οι άνθρωποι λειτουργούν με συναισθήματα, μα η λογική κατευνάζει το συναίσθημα. Το συναίσθημα είναι κομμάτι της λογικής, όλα αλληλεπιδρούν στον ίδιο κόσμο οπότε η άρνηση της συνύπαρξης των δύο είναι παραλογισμός. Εφόσον υπάρχει ο λόγος γιατί δεν τιμάται; Το εγώ οδηγεί στη μοναξιά, στον πόνο. Κανείς δεν είναι τέλειος ωστόσο όλα έχουν αντίκτυπο. Το εγώ είναι ένοχο. Τίποτα δεν κρύβεται από το φώς.