Προς τιμήν του ποιήματος.

Προς τιμήν του ποιήματος που καταλαθος διέγραψα. 

Το παιδί που την ψυχή του ο κοσμος δε θα δει. 

Το ποιημα που δε θα διαβαστεί και δυστυχώς θα ξεχαστεί. 

Αυτο που γράφτηκε για χάρη της στιγμής και τώρα έφυγε για πάντα.

Και εχω ήδη γράψει ποιήματα πολύ καλύτερα από εκείνο. 

Μα ποίημα σαν εκείνο κανένα δε θα υπάρξει. 

Διότι ήταν εκείνης της στιγμής που τώρα έχει περάσει. 

Και ουδέποτε θα ρθει εκείνη η στιγμή. 

Και ανάθεμα το ποίημα που θα το ξεπεράσει. 

Το οποίο το ξαναλεω, έχει ήδη γραφτεί. 

Και πάλι όμως το λεω, σαν εκείνο δε θα υπάρξει.

Διότι ήταν γραμμένο μοναδική στιγμή. 

Η ημέρα που το εγραψα ήτανε πιο φωτεινή. 

Τα λόγια του καινούργιου θυμίζουνε εκείνο. 

Και μάλιστα είναι σίγουρα και λίγο πιο καλό. 

Μα το άλλο το έχω χάσει και ήθελα κι εκείνο. 

Διέγραψα το ποίημα το μοναδικό.