Πόσο θα ήθελα μια ατέρμονη άνοιξη.
Τα καλοκαίρια καίγομαι σαν μάγισσα στην πυρά, το μόνο που ζητώ είναι δροσιά.
Τον χειμώνα μάρτυρας γίνομαι της βάρβαρης νυκτός και του αφόρητου του κρύου.
Το φθινόπωρο μελαγχολία με πιάνει, ξεραίνονται τα φύλλα της ψυχής μου και πέφτουν χάμω μες στη λάσπη.
Μονάχα της άνοιξης τα άνθη παρηγοριά μου φέρνουν.
Η απογευματινή δροσιά, ο ήλιος που επιτέλους θρέφει σώμα και ψυχή.
Και εγώ σαν σαλιγκάρι στη βροχή, δειλά δειλά από το σπίτι βγαίνω.
Και ανάσες βαθιές παίρνω.
Τρέχω στα λιβάδια, θάλασσες, λουλούδια.
Πράσινο και μόνο.
Ξεχνάω για λίγο όλο τον πόνο.
Το μαύρο και το γκρί.
Παρηγοριά για λίγο.
Μακριά από την πόλη της απελπισίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου