Αλλαγή.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από την απώλεια.
Την απώλεια της ζωής κάποιου που αγαπάς, από την ζωή την ίδια,
όχι απλά την δική σου.
Την αλλαγή που σου προκαλεί ένα τέτοιο συμβάν.
Τις αλλαγές στην καθημερινότητα.
Την αβεβαιότητα, τον φόβο.
Πως ξεπερνάς κάτι που δεν θέλεις να ξεπεράσεις;
Η στασιμότητα σκοτώνει, μα εγώ ίσως θέλω να πεθάνω.
Σε κανέναν δεν έκανε καλό ποτέ ο θάνατος,
μα έκανε ποτέ κακό σε εμάς τους ίδιους;
Αυτός που φεύγει μάλλον είναι καλύτερα.
Αυτός που μένει και παλεύει μένει πίσω να υποφέρει.

Μου λείπει η ματιά της, τα βήματά της, η μυρωδιά της.
Το πόσο φίλη ήταν στην σιωπή της, που γέμιζε το σπίτι.
Ένας μήνας πέρασε και ακόμα εδώ την νιώθω.
Μου λείπεις αφάνταστα, μακάρι να το ήξερες
πόσο σε αγαπούσαμε ποτέ δεν θα το μάθεις.

Και η ζωή αλλάζει μέρα με τη μέρα.
Δυσκολεύομαι να γράψω, να λειτουργήσω,
αλλάζω. Με τρομάζω.
Πως θα γίνει,
πως θα πετύχει;
Με την καθημερινότητα τρομάζω.
Άλλο ένα πιόνι μέσα στη ζωή;
Άραγε στο μέλλον με θαυμάζω;
Ωφελεί;
Υποταγή;
Και αν όχι τότε αχάρηστη θα νιώθω.
Πόσο πονάει η αλλαγή.

Δεν μπορώ να νιώσω ηρεμία.
Δεν γνωρίζω τι είναι πλέον.
Τελικά αυτό που αναζητώ και για πάντα θα το ψάχνω
είναι η γαλήνη.
Μα την γαλήνη πως να βρείς
όταν φουρτούνες πρέπει να διαβείς.
Θαλασσομάχος να γινείς.
Πρέπει να το υποστείς.
Και να το υπομένεις.

Αχ, σπίτι μου σπιτάκι μου.
Μακάρι ο χρόνος να σταμάταγε για λίγο
και να έμενα εδώ για πάντα.