Χρόνε, σε αρνούμαι!

Κάποια πράγματα αποτυπώνονται παλιά όπως έρχονται στη ζωή και μετά παραμένει το χαρτί
για να σου θυμίσει απλά μια κατάσταση η οποία εξαϋλώθηκε στο χρόνο
και δεν υπάρχει πλέον τίποτα να σου θυμίζει το τότε πέρα από ένα όμορφο κείμενο
που δεν σημαίνει τίποτα παρά ένα κομμάτι τέχνης
που ποτέ δεν θα ξαναγραφτεί.
Και ανησυχείς για το πόσο αληθινός είναι ο τωρινός εαυτός σου.
Σίγουρα πιο αληθινός από ποτέ μετά από τόσα βασανιστήρια.
Σίγουρα ξέρεις να σουρώνεις αλήθειες, αν όχι στιγμές να κρατάς
μιας και σου γλιστράν και φεύγουν.
Και τι είναι η ζωή χωρίς την έκφραση.
Και τι είναι οι στιγμές χωρίς την έμπνευση.
Είδες λοιπόν, άλλαξε ο χρόνος
και τα χαρτιά μου είναι εκεί
η ποίησή μου είναι εκεί να μου θυμίζει το πως έγινα
μα αυτή είναι εκεί και πάντα θα είναι
η όμορφή μου κόρη.
Μην γίνεις ποιητής γιατί πονάει
ανοησίες.
Ο βασιλιάς του πόνου γίνεσαι.
Αλλά και πάλι
μαθαίνεις να ζεις με τις πληγές
που τόσο όμορφα σημάδια σου χαρίζουν
και ξέρεις πως
οι στιγμές
που ζεις και τώρα
είναι πιο όμορφες από ποτέ
γιατί είναι ζωντανές σε σχέση με το τότε
και έχεις άλλη μια ευκαιρία
στο να τις δεις να ανθίζουν
και έχεις άλλη μια ευκαιρία
να σκεφτείς μήπως και πρέπει να είσαι πιο θετικός
όσον αφορά την ζωή
αλλά εγώ
πως να το κάνω
αφού την άρνηση παντρεύτηκα.