Εσύ.

 Έχω αυτή την τάση, την περίεργη τάση να συνδυάζω στο μυαλό μου άτομα με καταστάσεις, μέρη, υπάρξεις, λόγια, τραγούδια, ήχους γενικότερα, αρώματα, γεύσεις, στιγμές..
 Πραγματικά αν μπορούσα να βρω κάτι συγκεκριμένο όμως θα το έβρισκα, δεν είμαι και τόσο παντογνώστης, όσο και αν στο δείχνω. Αλλά πραγματικά κάτι πολύ όμορφο από το καθένα, που να ψάξω να το βρω όμως. Α ναι, όλα τα έχω ήδη δίπλα μου υποθέτω. Έλα λίγο πιο κοντά μόνο.
 Τώρα για το άρωμα, ίσως το άρωμά σου να είναι και αποτυπωμένο στο μυαλό μου και να μην μπορώ να βρω τίποτα για να το συγκρίνω με τη φύση.
 Και βλακείες μου λες γιατί είχες τα πιο όμορφα μάτια, γιατί η αγάπη φτιάχνει τα πιο όμορφα μάτια, τα πλάθει με τα χέρια της όπως αυτή θέλει, τα υγραίνει, τα γλυκαίνει, τα κοκκινίζει και μερικές φορές τα γεμίζει με τη θάλασσα τόσο που ξεχειλίζουν. Μου θύμισες λίγο ωκεανό τότε, εκείνη τη στιγμή δηλαδή. Γενικότερα μου φέρνεις πολύ σε κάτι όμορφο που κρύβεται και διαλέγει αυτό από μόνο του πότε και πως θα βγει στο φως, και ξέρεις πόσο μου αρέσουν τα μυστήρια;
 Θέλω να σε ανακαλύψω.
Να ξεγυμνώσω ότι κρυφό μπορεί να έχεις στο μυαλό σου, στην ψυχή σου,
να κάνω έρωτα με τις σκέψεις σου και να τις μελετήσω υπό το φως των αστεριών
δεν φοβάμαι, δεν με τρομάζει τίποτα, ούτε καν οι δαίμονες που κρύβεις και πεινάνε,
ξέρω να παίζω μαζί τους, θα τους παίξω μουσική, θα τους τραγουδήσω, θα τους δείξω πως να ζωγραφίζουν τον κόσμο που θέλουν να βλέπουν
θα τους κρατήσω
θα τους φιλήσω
και θα τους δείξω τον κόσμο μου
ακόμα και όταν ο κόσμος αυτός δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον για κάποιον άλλο.
Βλέπεις όλα είναι υποκειμενικά, πάντα το έλεγα αυτό και πάντα όλοι διαφωνούσαν μαζί μου.
Πως γίνεται να είσαι τόσο σίγουρος ώστε να διαφωνείς με κάτι τόσο αιθέριο;
Γίνεται να διαφωνήσεις με την διαφωνία; Και όμως απ'ότι φαίνεται το κάνουν. Ο κόσμος είναι τρελός αγάπη μου. Πολυλογάδες. Υπερβολικοί. Χάνουν τις στιγμές για να εκφράσουν κάτι ψεύτικο. Να πλάσουν μια ιστορία πάνω στην στιγμή, και μέχρι να το κάνουν η στιγμή όχι απλά έχει χαθεί αλλά δεν υπήρξε και ποτέ. Ίσως τελικά δεν χάθηκε και τίποτα.
Κοίτα στον καθρέφτη και πες μου τι βλέπεις.
Εγώ βλέπω μια ψυχή που διψάει.
Βλέπω ανάγκη. Βλέπω πόνο και φόβο.
Φοβάσαι τον φόβο; Θα πρεπε.
Αλλά με εμένα δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα πέρα από τον φόβο μου εννοείται.
Το σίγουρο είναι πως
είσαι η θάλασσα που με σιγουριά μπορώ να πω πως
άνετα θα έκανα βουτιά με το κεφάλι μέσα της.
Να βρω τους θησαυρούς που κρύβεις.
Μπορεί να είναι κρύα αλλά πρέπει να κρυώσω λίγο για να φτάσω στον παράδεισο.
Ακόμα και η κόλαση σου να ναι, παράδεισος θα είναι για μένα.
Αρκεί να έχει το όνομά σου κάπου πάνω και θα φιλήσω τα σκαλοπάτια του υπόγειου ναού σου.



Ω, ναι.

Και έπειτα αηδία
Πολύ αηδία για λόγια που είπα και δεν άξιζαν παλιά. Και πραγματικά δεν είναι και τόσο παλιά.
Με τρομάζω, άραγε αλλάζω τόσο γρήγορα;
Άσε με να γράψω τουλάχιστον.
Να βλέπω αυτά που γράφω και να μην αναρωτιέμαι αργότερα τι κάνω και γιατί.
Να σε βλέπω να χαμογελάς.
Μόνο γιαυτό το κάνω. Με πεθαίνεις, και ξέρεις πόσο όμορφο είναι αυτό για μένα.

Δεν έχει σημασία το παρελθόν.
Σημασία έχει πως με βρήκες έτσι;
Ή μήπως εγώ σε βρήκα;
Υποφέρω είναι αλήθεια.
Το πρόσωπό μου είναι βρεγμένο.
Νιώθω λες και γυρνάω κάποιο μαχαίρι στο στέρνο μου και με τη βια προσπαθώ να συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα.
Αλλά κάτι με κρατάει.
Έχεις θέληση.

Πρέπει να πάω για ύπνο. Θα με συνοδέψεις στο κρεβάτι μου;
Φοβάμαι να πάω μόνη. Με φοβάμαι σου λέω.
Το πιο πιθανόν είναι να ξυπνήσω εντάξει βέβαια.
Πάντα αυτό γίνεται.
Χωρίς λόγο ανησυχώ λοιπόν.
Ή μήπως και όχι;

 ...Θα σε δω και αύριο οπότε δεν ανησυχώ.