Πρόσωπα και μάσκες.

 Δεν ήξερα πως να ξεκινήσω τις περιγραφές γιατί όλα ήταν σκοτεινά, μαύρα και απέραντα.
Ίσως και εγώ βρισκόμουν στο αχανές σκοτάδι και δεν το ήξερα ακόμα.
Πάντως δεν ξέρω αν είχα την δυνατότητα να μετακινήσω το σώμα μου από το σημείο στο οποίο βρισκόταν την τρέχουσα εκείνη ώρα. Το σίγουρο ήταν πως ανέπνεα, απαλά σταθερά και το κλίμα ήταν ζεστό για κάποιο λόγο.
Μιας και χάρη στο μόνιμο σκοτάδι με το οποίο μια ζωή η όρασή μου και το μυαλό μου συγκρουόταν οι μόνες εικόνες που θυμόμουν ήταν τρία όχι πολύ ξεκάθαρα πρόσωπα. Ίσως ήμουν τυφλή, δεν ήξερα τότε.
Πάντως ξέρεις, όταν δεν έχεις την πολυτέλεια να βλέπεις τις ομορφιές που σου δίνει η ζωή νιώθεις τυχερός που έχεις έστω και αυτές τις τρεις εικόνες με τις οποίες μπορείς να πλάσεις άπειρα σενάρια στο μυαλό σου, μιας και είναι το μόνο υλικό που έχεις μια ζωή.
Τα πρόσωπα αυτά, οι εικόνες, αν όχι και πολύ ξεκάθαρες μπορούσαν να σημαίνουν άπειρα πράγματα για μένα.
Ίσως ήταν κάποια άτομα που για μια στιγμή του δευτερολέπτου να είχε καταφέρει να συλλάβει το μυαλό μου, έστω αν πούμε πως για μια στιγμή σε κάποια άκυρη χρονική ώρα, ένα πυροτέχνημα έσκασε, είδα μια εικόνα τόσο εντυπωσιακή μέσα από το σκοτάδι που είχα συνηθίσει που μου έμεινε χαραγμένη στο μυαλό. Ίσως να μην ήταν δα και αυτό που είδα τίποτα το ενδιαφέρον, πέρα από πρόσωπο δηλαδή, αλλά η όλη έκπληξη, η αλλαγή είναι που προκαλεί το δέος.
Πραγματικά τα πρόσωπα δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από τα τρία πρόσωπα του εαυτού μου, το πρόσωπο που ήμουν, το πρόσωπο που έδειχνα, το πρόσωπο που ήμουν και το πρόσωπο που ήθελα να γίνω. Εξάλλου όλοι οι άνθρωποι έχουμε πολλά προσωπεία. Αλλά ποιο μετράει περισσότερο απ'όλα;
Ίσως αυτό είναι κάτι που το διαλέγουμε εμείς.
Αλλά πίσω στο θέμα, εξάλλου ποτέ δεν ξέρεις αν ο χρόνος σου είναι αρκετός. Βλέπεις κυλάει ασταμάτητα. Όλα είναι απρόβλεπτα.
Πίσω στις μορφές τώρα. Η μορφή - μάσκα που την χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε την πραγματική μορφή μας, την έχουμε και μας ακολουθεί σαν φάντασμα όπου πάμε.
Είναι η μορφή που σε κάνει να διαφέρεις, το φάντασμα αυτό, από άτομο σε άτομο, δημιουργεί ψευδαισθήσεις στα άτομα γύρω σου για το τι πραγματικά μπορεί να είσαι ή για το τι φαίνεσαι, σύμφωνα με το τι φαίνεται από τις πράξεις σου. Μα πάντα το αποτέλεσμα είναι λανθασμένο.
Εξάλλου κάθε πράξη έχει και λόγο. Δεν γνωρίζεις τον λόγο, το αρχικό στάδιο μιας κατάστασης αν δεν κοιτάξεις πίσω από τη μάσκα, πίσω από αυτό το φάντασμα, το κάλυμμα.
Και τι με αυτό που είμαστε πραγματικά; Το ταλαιπωρημένο πρόσωπο, το εύθραυστο από τα παρελθοντικά τραύματα, τα σημάδια. Από μόνο του ένα έργο τέχνης σε εξέλιξη και ποτέ σε τελειωτικό στάδιο.
Και τέλος, το πρόσωπο που θέλουμε να γίνουμε. Αυτό το τέλειο πρόσωπο, το υπέροχο πρόσωπο στα μάτια μας, το φάντασμα που μόνο εμείς βλέπουμε και που μόνο εμάς αγχώνει με την παρουσία του. Δεν είναι υπαρκτό στους άλλους, απλά στέκεται εκεί, σαν εικόνα για να μην το ξεχνάμε. Μια τελειότητα που ποτέ δεν θα υπάρξει, ένας δρόμος που όσο και να τον τρέξεις δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου, μονάχα θα ανακαλύψεις νέα πράγματα στη διαδρομή.
Στην τελική τα μάτια ανοίγουν, τυφλός είναι αυτός που δεν θέλει να δει μονάχα
τι κρύβεται πίσω από τη μάσκα του.