I saw emptiness and I thought of you.

Μαύρη εικόνα. Πιο μαύρη από ποτέ.
Η εικόνα που τους δείχνω αντί για καθρέφτη.
Μονάχα αυτή περιγράφει αυτό που είναι.
Μαύρο. Χαοτικό. Κενό.

Υπάρχει σκοπός χωρίς λόγο;
Υπάρχει η έννοια του λόγου;
Υπάρχει έννοια;
Υπάρχει;

Δεν γνωρίζεις ούτε καν το σκοπό που υπάρχουν οι λέξεις για να υπηρετήσουν κάτι τόσο ασήμαντο
γιατί ασήμαντες είναι οι λέξεις
ένας λόγος μόνο για να σπάει η τελειότητα της σιωπής.
Είναι μονάχα σπασμωδικές κινήσεις
ανόητες και άσκοπες
για να σπάσει κάτι τόσο τέλειο
ο πιο όμορφος ήχος
ο ήχος της σιωπής.

Και ίσως και το πιο κοντινό σου άτομο να μην έρθει ποτέ πραγματικά κοντά σου.
Διότι από φυσική άποψη ή έστω σκεπτική
ποτέ δεν ερχόμαστε αρκετά κοντά
ώστε να καταλάβουμε την ίδια την ύπαρξη του άλλου.
Μονάχα ξέρουμε πως είναι εκεί
δεν ξέρεις τι νιώθει, δεν ξέρει τι νιώθεις
μονάχα ακούς τις ανάσες που παίρνει ανά δευτερόλεπτο
και αν είσαι τυχερός
θα νιώσεις και το ρίγος
την ενέργεια που σε διαπερνάει όταν όντως
η επαφή με κάποιο άτομο νοητικά
διαπερνάει την ατμόσφαιρα έξω από εσένα
και μπαίνει μέσα σου
σαν μια ανάσα
ελπίδας.



Και κάπου εκεί οι ανάσες σταμάτησαν.