Η εμμονή αυτή κράτησε για πολύ ώρα. Η εμμονή με αυτή την νοσηρή σκέψη για το ότι σίγουρα αυτό που ζούσα ήταν εφιάλτης βγαλμένος από κάποιο άρρωστο σενάριο πιθανότατα κάποιου ψυχασθενή που ήθελε να με τρελάνει επίσης.
Αλλά τα βασανιστήρια ήταν πραγματικά αληθινά, ακόμα και η λεπίδα που σιγά σιγά ακουμπούσε το δέρμα μου φαινόταν τόσο αληθινή και τόσο απειλητική.
Ποιος εφιάλτης θα ήταν πιο αληθινός από αυτόν άραγε και για ποιο λόγο να υποθέσω μια ιστορία για να έχω να λέω πως κάτι άσχημο συνέβη σε κάποιο τεχνητό σενάριο.
Μα, ήταν εκεί και το βλέμμα του ήταν παγερό και ανέκφραστο, θα μπορούσε να πει κανείς πως η παρουσία του θύμιζε κάτι από θάνατο.
Οι στιγμές έπαυσαν να σημαίνουν εναλλαγή, ο χρόνος σταμάτησε εκεί, η ζωή έμοιαζε ένα ψέμα και εγώ έκλεισα τα μάτια μήπως και ξυπνήσω από τον εφιάλτη αλλά με κυνηγούσε και δεν θα σταματούσε μέχρι να με έχει.
Τα βασανιστήρια κράτησαν για πολλές ώρες, το δωμάτιο φαινόταν κόκκινο πλέον κατά πολύ αλλά υποθέτω πως αυτός ήταν και ο σκοπός του.
Με δυσκολία άνοιξα τα μάτια και κοίταξα στον τοίχο.
Και όμως το δημιούργημά του ήταν ένα κομμάτι μου βλέπεις. Για κάποιο λόγο συνδεόταν με εμένα, ένιωθα ένα με αυτό.
Άνοιξε τα φτερά του και πέταξε σε άλλη διάσταση. Στο μυαλό του όλα φαίνονταν χαοτικά και αλλόκοτα. Η απουσία της λογικής όμως έκανε αυτό το έργο τόσο ενδιαφέρον. Η χαοτική του φύση, η έννοια του διαφορετικού, η τρομερά τρομαχτική του αυθεντικότητα.
Προσπάθησα να φωνάξω αλλά ήμουν μέρος της ιστορίας του πλέον. Το πείραμα είχε ήδη ξεκινήσει αν όχι ολοκληρωθεί ακόμα. Δεν είχα να πάω πουθενά.
Μα και όμως ήταν τόσο όμορφο το αποτέλεσμα, ακόμα και οι κόκκινες κορδέλες που εκτοξεύονταν στον αέρα και δημιουργούσαν μια αίσθηση τρόμου είχαν ένα σκοπό. Αυτή η τρέλα. Κάποιος λόγος υπάρχει για να είναι υπαρκτή η ύπαρξή της. Ακόμα και η έννοια βέβαια δεν βγάζει νόημα αλλά χάνω το μυαλό μου εδώ μέσα. Έργο του διαβόλου ήταν.
Ένα κόκκινο έργο τέχνης
φτιαγμένο με το αίμα μου.
Κομμάτι μου.
Στο τέλος μου το παρουσίασε, και αφού έπιασε το περίστροφο με ένα χαμόγελο γεμάτο ικανοποίηση στο πρόσωπο πάτησε τη σκανδάλη. Έπρεπε να το φανταστώ. Στον τοίχο υπήρχε η μορφή μου με το ίδιο μου το αίμα. Μια θυσία για μια θυσία. Και αφού ξεψύχησε κατάλαβα πως όλα ήταν στο μυαλό μου. Δεν υπήρχε ποτέ ο τρελός καλλιτέχνης, σε κανένα ματωμένο δωμάτιο.
Ο άρρωστος άνθρωπος βρισκόταν στο μυαλό μου.
Και τι πιο τρομαχτικό από αυτό; Με ακολουθεί συνέχεια.
Έπειτα έκλεισα τα μάτια.
Αλλά τα βασανιστήρια ήταν πραγματικά αληθινά, ακόμα και η λεπίδα που σιγά σιγά ακουμπούσε το δέρμα μου φαινόταν τόσο αληθινή και τόσο απειλητική.
Ποιος εφιάλτης θα ήταν πιο αληθινός από αυτόν άραγε και για ποιο λόγο να υποθέσω μια ιστορία για να έχω να λέω πως κάτι άσχημο συνέβη σε κάποιο τεχνητό σενάριο.
Μα, ήταν εκεί και το βλέμμα του ήταν παγερό και ανέκφραστο, θα μπορούσε να πει κανείς πως η παρουσία του θύμιζε κάτι από θάνατο.
Οι στιγμές έπαυσαν να σημαίνουν εναλλαγή, ο χρόνος σταμάτησε εκεί, η ζωή έμοιαζε ένα ψέμα και εγώ έκλεισα τα μάτια μήπως και ξυπνήσω από τον εφιάλτη αλλά με κυνηγούσε και δεν θα σταματούσε μέχρι να με έχει.
Τα βασανιστήρια κράτησαν για πολλές ώρες, το δωμάτιο φαινόταν κόκκινο πλέον κατά πολύ αλλά υποθέτω πως αυτός ήταν και ο σκοπός του.
Με δυσκολία άνοιξα τα μάτια και κοίταξα στον τοίχο.
Και όμως το δημιούργημά του ήταν ένα κομμάτι μου βλέπεις. Για κάποιο λόγο συνδεόταν με εμένα, ένιωθα ένα με αυτό.
Άνοιξε τα φτερά του και πέταξε σε άλλη διάσταση. Στο μυαλό του όλα φαίνονταν χαοτικά και αλλόκοτα. Η απουσία της λογικής όμως έκανε αυτό το έργο τόσο ενδιαφέρον. Η χαοτική του φύση, η έννοια του διαφορετικού, η τρομερά τρομαχτική του αυθεντικότητα.
Προσπάθησα να φωνάξω αλλά ήμουν μέρος της ιστορίας του πλέον. Το πείραμα είχε ήδη ξεκινήσει αν όχι ολοκληρωθεί ακόμα. Δεν είχα να πάω πουθενά.
Μα και όμως ήταν τόσο όμορφο το αποτέλεσμα, ακόμα και οι κόκκινες κορδέλες που εκτοξεύονταν στον αέρα και δημιουργούσαν μια αίσθηση τρόμου είχαν ένα σκοπό. Αυτή η τρέλα. Κάποιος λόγος υπάρχει για να είναι υπαρκτή η ύπαρξή της. Ακόμα και η έννοια βέβαια δεν βγάζει νόημα αλλά χάνω το μυαλό μου εδώ μέσα. Έργο του διαβόλου ήταν.
Ένα κόκκινο έργο τέχνης
φτιαγμένο με το αίμα μου.
Κομμάτι μου.
Στο τέλος μου το παρουσίασε, και αφού έπιασε το περίστροφο με ένα χαμόγελο γεμάτο ικανοποίηση στο πρόσωπο πάτησε τη σκανδάλη. Έπρεπε να το φανταστώ. Στον τοίχο υπήρχε η μορφή μου με το ίδιο μου το αίμα. Μια θυσία για μια θυσία. Και αφού ξεψύχησε κατάλαβα πως όλα ήταν στο μυαλό μου. Δεν υπήρχε ποτέ ο τρελός καλλιτέχνης, σε κανένα ματωμένο δωμάτιο.
Ο άρρωστος άνθρωπος βρισκόταν στο μυαλό μου.
Και τι πιο τρομαχτικό από αυτό; Με ακολουθεί συνέχεια.
Έπειτα έκλεισα τα μάτια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου