Φωτιά, φωτιά στην ερημιά θα ανάψω, σαν φρυκτωρία του παλιού καλού καιρού, τον δρόμο θα διδάξω. Κι όπου αναμμένη φλόγα βλέπω θα ξέρω πως ο χρόνος και ο δρόμος είναι λίγος. Πως μονάχα λίγα δέντρα ή χιλιόμετρα χωρίζουν τις ιδέες μας. Μονάχα μες στη νύχτα βλέπουμε τις φλόγες και τα άστρα, διότι τότε παίρνει το μυαλό στροφές, μέσα στην ησυχία, μακριά από φωνές. Και την μέρα που μας ξημερώνει, κοιτάμε ένα άστρο, φωτεινό - κοινό για όλους, αυτό που μας τυφλώνει και δεν κρύβεται. Το άστρο της αλήθειας.
Τον ήλιο της ελπίδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου