Τα τελευταία λόγια ενός μελλοθανατου.

Όταν πια θα ο ήλιος δύσει

Ποιος θα είναι εκεί

Το χέρι μου για να κρατήσει 

Όταν θα φεύγω σιωπηλά από αυτόν τον κόσμο 

Άραγε το πάπλωμα θα είναι μαλακό; 

Θα αρκεί για να σηκώσει όλο το βάρος μου; 

Θα είναι οι σκέψεις μου ικανές για να πετάξουν, η πάλι η δύναμη τους θα με κρατάει πίσω; 

Θα είσαι εκεί να μου κρατάς το χέρι όπως τώρα; 

Θα είναι φωτεινός ο δρόμος που θα πάρω; 

Αν το φορτίο αφήσω πίσω θα τον πάρω με χαμόγελο να φύγω. Και πίσω δε γυρίζω, δε κοιτάζω, μονάχα εμπρός θα  περπατώ.

Άραγε τα δάκρυα θα είναι αρκετά για να ποτίζουν τα λουλούδια μου; 

Μήπως θα μαραθουν κι αυτά μαζί με εμένα; 

Ίσως ο κόσμος που υπάρχει εκεί έξω να μην είναι για εμάς. 

Ίσως μετά να είναι η αρχή του. 

Κι όμως, ακόμα κι αν το χέρι μου κρατάς και πάρω αυτόν τον δρόμο πάλι δε θα ακολουθήσεις. Κάτι θα σε σταματάει. 

Τι είναι αυτό που μας χωρίζει τις ψυχές; 

Μήπως η έλλειψη τους εξαρχής; Η μήπως είναι ένωση μετέπειτα; 

Μήπως αν σταματήσω την καρδιά να υπάρχει τρόπος να κλειδώσω την ψυχή μες στο μυαλό μου; 

Αυτό που θέλω είναι εσύ κι εγώ, κρατώντας με απ το χέρι και όπου βγάλει. 

Λογικά θα έχει κρύο εκεί στον παγετό, μα θα σε βλέπω μέσα απ τις ακτίνες. Θα λαμπουμε σαν τον χρυσό κι έπειτα, ελπίζω να μην ξανά αναγεννηθω. Ας μείνω εκεί μαζί σου. 

Άραγε εσύ γνωρίζεις; 

Πονάει η αλήθεια μα πιο πολύ πονάει η ελπίδα. 

Κράτα γερά το χέρι γιατί σε λίγο ξεκινάει. 

Άραγε ποιοι είναι όλοι οι άλλοι; 

Όντως γνώρισα ποτέ κανέναν πέρα από εμένα; 

Άραγε το πρόσωπο σου μοιάζει με εσένα; 

Άραγε κέρδισα τίποτα όσο υπήρξα ή έχασα τον δρόμο; πιστεύω πως βρήκα κάτι στην πορεία. Μάντεψε εσύ, δε θα μιλήσω. 

Κουράζομαι στη σκέψη, ο δρόμος είναι δύσκολος μα μοιάζει τόσο μικρή η διαδρομή. Είναι αληθινό αυτό που ζω; Πότε θα σε ξαναδώ μετά από το εδώ; 

Αυτό ήταν για μένα.

Σε λίγο θα χαθώ από αυτόν τον κόσμο. Ίσως όμως και να σμίγουν οι ψυχές, να γίνονται ένα.

Από λειψες, γεμάτες ξαφνικά να επιστρέφουν.

Στον ωκεανό του σύμπαντος.

Γεμάτες γνώση και ιστορίες.

Και να προσφέρουν στην αιωνιότητα ενώ αφαιρούν από τη στιγμή, μονάχα λίγο πριν ξανά επιστρέψουν.

Ποιος μπορεί να το γνωρίζει; 

Ελπίζω να μου κρατάς το χέρι και στην άλλη πλευρά.