Ξενιτιά

 Αυτή τη χώρα που αγαπώ δε θέλω να αφήσω

Το δρόμο τον μακρύ τον ξένο δεν θέλω να διασχίσω

Θέλω οικογένεια και ζωή σε αυτόν τον τόπο εδώ να χτίσω

Και με περηφάνια να κοσμώ κι εγώ την ιστορία

να είμαι κομμάτι της κι εγώ μέσα στους αιώνες

να το φωνάζω λέγοντας πως είμαι Ελληνίδα

μαζί με όσους έφυγαν, ηρωικά για την πατρίδα.

Μα πλέον βλέπω μαύρα σύννεφα στον ουρανό επάνω

το μπλε έχει κρυφτεί και όλα είναι σκοτεινά

η θάλασσα είναι μαύρη τώρα πια

καλύτερα να φύγω κυριολεκτικά για να σωθώ μαζί με το κοπάδι

διότι αν μείνω εδώ θα την φουσκώσω από το δάκρυ.

Αχ που μας κατάντησαν, πάλι χωρίς ελπίδα

Η μισή ζητώ να φύγω μακριά και η υπόλοιπη ζητάω την πατρίδα.

Όλα τα συναισθήματα είναι μέσα στην καρδιά μου αγκίδα.

Αυτήν που μας διέλυσαν την θέλω πάλι πίσω.

Να μας την δώσουν ζωντανή, και να την ξαναχτίσω.

Μα εδώ αν μείνω πλέον θα είμαι χωρίς ζωή

Και πατριώτης δίχως ζωή δεν έχει να προσφέρει.

Τώρα που είναι άρρωστη πρέπει να θεραπευτεί

αν μείνω εδώ εγώ κι εσύ θα φύγουμε όλοι μαζί

μια και καλή.

Και ας ελπίσω πως αν φύγω πίσω θα γυρίσω.

Μακάρι να ισχύει πριν αποδημήσω. 

Μακάρι να σε ξαναδώ καημένη μου Ελλαδίτσα.

Μετράω τις μέρες λες και είναι τελευταίες

Κοντεύω τους πάντες να μισήσω

Κατάρα που με βρήκε

Να αφήνω εγώ το σπίτι μου 

Να αφήνω εγώ το σπίτι μου...

Θα σε αποθυμήσω.