Ο δρόμος της Γαλήνης.

Υπάρχει σύγχυση πολύ στον δρόμο της γαλήνης.

Για να διαβεί τις ερημιές και τις θανάσιμες ζημιές

τον πόνο του ανθρώπου κάποιος θα βιώσει.

Είναι άραγε πολλές ετούτες οι στιγμές

για τις οποίες αξίζει να αναπνέεις;

Χωρίς μάσκα, χωρίς πρέπει.

Απλά γιατί το θες.

Είναι πολλές και οι λύπες μήπως;

Σίγουρα είναι, πολλές και οι στιγμές που τίποτα δε παίρνεις

μόνο δίνεις. 

Δίνεις και επιβραδύνεις, κάνεις δοκιμές.

Τυχαία στο σκοτάδι προχωράς, και είναι και στιγμές

που πρέπει να βαδίζεις μέσα από στεφάνια

να τρέχεις μες στη νύχτα μπροστά, μπροστά

και πίσω να μην βλέπεις.

Καθώς τριγύρω σου ο κόσμος φλέγεται και πάλι.

Και αν λιγάκι ηρεμείς θα σε προφτάσει.

Θα σε κάψει.

Γιατί ο χρόνος κανέναν δεν περίμενε ποτέ.

Γιατί δεν αρκεί να αγαπάς αυτά που έχεις

πρέπει να τα χάσεις όλα.

Κυνήγα την επιβίωση και άσε την ζωή σου λένε.

Εγώ αυτό καταλαβαίνω.

Μονάχα ηρεμία προσμένω. 

Γιατί να μην την έχω αν την αξίζω;

Και τι είναι οι τιμές μπροστά στην ευτυχία;

Στο να αγαπώ την κάθε μέρα, να μην φθονώ το τώρα;

Να μην προσμένω το μετά που δε θα ξέρω πότε θα έρθει;

Κι ας είμαι μες στις ερημιές.

Κι ας είμαι μες στις ερημιές.

Τα δάκρυα μου πέφτουν.

Χαμογελώ.

Θα αφήσω το σπαθί μου για λίγο, εκεί στην άκρη.

Δε χρειάζεται να πολεμώ συνέχεια μες στο χάος.

Δε χρειάζεται να τρέχω σε διάδρομο που φλέγεται.

Για να περάσω το στεφάνι. 

Να πιάσω την φωτιά χρειάζομαι.

Να πιάσω την φωτιά μες στο σκοτάδι.

Κι ας καώ;

Ή μήπως μες στη νύχτα να ξανακοιμηθώ;

Και να ονειρευτώ ένα δικό σου χάδι.

Με αυτό να πορευτώ.

Με αυτό να πορευτώ.

Συνέχεια φαντάζομαι έναν δρόμο στο σκοτάδι.

Μου είπαν πως στο τέρμα θα βρω αυτό που ψάχνω.

Χάνω το τώρα, γιατί κρατώ στο χέρι μου μια σπάθη.

Και πολεμώ για το μετά.

Να μην χαθεί η γαλήνη.

Να μην χαθεί το όνειρο.

Για να μπορώ να πορευτώ. αγωνιώ και πάλι.

Και χάνω τις ημέρες.

Χάνω τις ημέρες.

Συνέχεια ένας κύκλος η ζωή.

Χάνω το τώρα για μετά, και το μετά για πιο μετά.

Στο τέρμα είναι ο κύκλος. Ο κύκλος της γαλήνης!

Έτσι λένε.

Σαν την πεταλούδα πάω στο φως, και ξέρω θα με κάψει.

Μα εγώ μονάχα ζω για το σκοτάδι.

Και για ένα δικό σου χάδι.

Αρκεί να είσαι εκεί.

Και θα κρατώ την σπάθη.

Να πάρω δρόμους σκοτεινούς κρατώντας μία δάδα;

Ή μήπως την φωτιά που καίει την ψυχή, τον χρόνο που τελειώνει

Εκεί που πρέπει να βιαστείς, να τρέξεις να σωθείς 

για να περάσεις τον κύκλο της ζωής

που λένε αυτοί "Γαλήνη".

Μην βιαστείς.

Όπως και να έχει θα πληγωθείς.

Ίσως με την φωτιά καείς.

Ίσως να πέσεις σε λακκούβα

μες στο σκοτάδι που να δεις;

Ίσως και πάλι να σωθείς.

Αν η ψυχή σου λάμπει.

Εκεί δε θα φοβηθείς.

Μονάχα σπάθη και ψυχή.

ΜΟΝΑΧΑ ΣΠΑΘΗ ΚΑΙ  ΨΥΧΗ.

Αυτά να τα κρατήσεις.

Και για το χάδι εκείνο να ξανά-πολεμήσεις.

Γιατί η αγάπη είναι μία, και άμα την γνωρίσεις

Όσα λεφτά και να γεμίσεις

αυτήν μονάχα αν κερδίσεις

την μοναξιά θα πολεμήσεις

και την γαλήνη θα γνωρίσεις.