Στην προηγούμενη μου ζωή πιστεύω ήμουν Ερινύα. Πρέπει να μην είχα καταφέρει να ολοκληρώσω το έργο μου οπότε οι θεοί με τιμώρησαν και με έφεραν εδώ με σκοπό να το ολοκληρώσω.
Τα συναισθήματα κατάρες, δαίμονες που τρων τα σωθικά σου.
Η μαχη γίνεται στο πιο σκοτεινό σημείο του σώματος
Όσο σκοτεινό είναι το δωμάτιο αυτή τη στιγμή.
Στο σκοτάδι δεν σε βλέπει κανείς,
Αλλά πατάς τις νάρκες.
Ναρκοπέδιο το μυαλό και επιβιώνουμε πατώντας σε ξεραμένο δέρμα.
Τόσο καμμένο που δεν το διαπερνά πλέον τίποτα.
Και αναμνήσεις που κόβουν σαν ξυράφι.
Θυμάμαι.
Θυμάμαι την απελπισία, τον πόνο, την απόγνωση.
Η παράδοση στο άγνωστο και η μαύρη τρύπα που σε ρουφάει μέχρι να μην μείνει τίποτα.
Κι όμως όλα αυτά περνούν πιο εύκολα από την πίκρα που σου προκαλεί η απογοήτευση, η κατανόηση πως αυτός ο κόσμος θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος μα απλά δεν θέλει να κοπιάσει για να το καταφέρει.
Είναι πιο δύσκολο να σταματήσεις να μισείς τον κόσμο παρά τον εαυτό σου αν ήδη εκτιμας και γνωρίζεις τις δυνατότητες σου. Ο κόσμος προσπαθεί να σε πείσει για το αντίθετο κι όμως τις περισσότερες φορές ο κόσμος είναι στην πλειοψηφία που έχει το πρόβλημα.
Και δεν κάνει τίποτα γι'αυτό.
Θέλει να σε αφομοιώσει
Θέλει να διαλύσει την ιδιαιτερότητα όποιο προσωπείο κι αν έχει.
Όλη μας η ζωή είναι μια μάχη να γνωρίσουμε και να κρατήσουμε ατόφιο τον εαυτό μας.
Το μίσος ήταν πιο δύσκολο να δαμαστει
Ίσως γιατί είναι άφθονο.
Πάντα υπάρχει κάτι νέο να μισήσεις αν δεν το αποβάλλεις εξολοκλήρου.
Ενώ στον εαυτό σου κάποια στιγμή φτάνεις στην αλήθεια αν προσπαθήσεις.
Λιγοι το καταφέρνουν. Λίγοι το αντέχουν.
Μόνο αν αποβάλλεις το μίσος από μέσα σου γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Οπότε έτσι γνωρίζεις με τη σειρά και τους άλλους.
Αν όμως η πλειοψηφία μισεί και δεν δαμάσει τον ζωώδες εγωισμό της το κύμα είναι μεγάλο και μπορεί να σε παρασύρει.
Είτε με το να σε πάρει πάλι στα βαθιά
Είτε με το να αποβάλλει εντελώς και να σε περιθωριοποιήσει.
Πολλές φορές με κίνδυνο τη ζωή σου.
Και στην τελική τι έχεις να χάσεις όταν τα έχεις χάσει όλα; Τον εαυτό που τόσο κοπιασες να μάθεις.
Διότι η πικρή αλήθεια είναι πως όσο έχεις ταυτοτητα είσαι ζωντανός, επίκαιρος, είσαι μια μάσκα.
Η πικρή αλήθεια είναι πως κι αυτό συγκαταλέγεται στον εγωισμό, ίσως με μια πιο αθώα έννοια μα και πάλι δεν απαρνείται τελείως την ανθρώπινη φύση της η οποία είναι ελαττωματική.
Διότι πάντα οι άνθρωποι θα είναι επιρρεπείς στα λάθη και πάντα θα υπάρχει ο αέναος κύκλος των αμοιβαίων αντιδράσεων.
Πρέπει να τον διαλύσεις και όχι να τον αλλάξεις.
Τον εαυτό σου.
Να τον κάνεις ένα με το τίποτα.
Να γίνεις ο κανένας για να είσαι τα πάντα.
Και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος δεν μπορεί να κατανοήσει ζώντας σε μια φούσκα εγωπαθειας και υλισμού.
Αυτή είναι η τραγική κατάληξη, το τέλος του κεφαλαίου. Η πικρή αλήθεια.
Η αποδόμηση του εαυτού σε μια μονάδα
Πιο υπέρτατη από οτιδήποτε
Μα δίχως κάποια ιδιαιτερότητα
Μονάχα μια σταγόνα εντός της θάλασσας
Όσα κύματα κι αν έχει, όσο φουρτουνιασμένη κι αν είναι
Ένα με το κύμα
Ένα με το σύμπαν
Όλα και τίποτα.
Και πως να αντέξεις κάτι σαν αυτό
Την απόλυτη καταστροφή όσων αγαπάς
Την μεγαλύτερη θυσία του εαυτού σου
Πότε και πώς θα είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο;
Τώρα που γνωρίζω την αλήθεια θα ήθελα να μην την ήξερα.
Θα αντέξω να ολοκληρώσω την αποστολή μου σε αυτή τη ζωή για να αποφύγω την επόμενη;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου