Δεν ξέρω πόσα δάκρυα θα χρειαστώ για να θρηνήσω τις αδικοχαμένες μέρες που θρηνούσα
αντί να γελώ.
Δεν ξέρω πόσα δάκρυα ακόμα θα χύσω για να αποχαιρετήσω τόσο καιρό ανούσιας θλίψης,
αφού στο κάτω κάτω ανούσια είναι η ζωή.
Επιβιώνεις και δεν ζεις.

Αφού δεν μπορώ να ζήσω δεν θέλω και να επιβιώνω άλλο.
Αμφιβάλλω αν το γέλιο μιας στιγμής αξίζει τόσο κόπο.
Τόσες ανάσες που έχω να σπαταλήσω περιμένοντας στιγμές μηδαμινές
που χάνονται στο χρόνο
σαν
αέρας.