Ψυχικά παραμύθια.

Έλα το είπα μια το είπα δυο, δεν θα το γράψω αυτό το βιβλίο.
Θα με πουν γλυκανάλατη και ονειροπόλα.
Δεν γουστάρω τα ροζ συννεφάκια. Αρκετά τα είδαμε στα πέντε μας.
Βασικά μπορεί να με βγάλουν τρελή.
Πολλές μπερδεμένες σκέψεις. Θα είναι λες και κάνω αφηρημένη τέχνη σε κείμενο. Θα καταλαβαίνει ο καθένας ότι θέλει. Ίσως τότε να αρέσει σε κόσμο όμως έτσι?
Αυτά θέλει ο κόσμος. Περίεργα πράγματα. Να έχει να κριτικάρει. Να σχολιάζει...
Μα για μένα το κάνω. Εξάλλου πόσο πιο δύσκολο μπορεί να είναι?
Πόσο πιο δύσκολο πράγμα παίζει να είναι μια αφηρημένη ιστορία από το να παίρνεις ανάσες το λεπτό που βασανίζουν? Είναι η ανάσα ζωή ή η ζωή μια ανάσα? Ιδού μια ιστορία...