Για άλλη μια φορά έχασα τα λόγια μου. Δεν έχω να πω τίποτα.
Όλη μέρα σκέφτομαι. Όλη νύχτα. Μα τίποτα δεν λέω στο τέλος.
Όταν με ρωτάνε τίποτα δεν λέω.
Τι κι αν σκέφτομαι όλη μέρα διαφορετικές απαντήσεις και δικαιολογίες στον εαυτό μου για να δώσω.
Τι κι αν όμορφες ομοιοκαταληξίες περνάνε από το μυαλό μου για γλυκές ποιητικές συλλογές.
Ποιος ο λόγος να τις γράψω για να τις θυμάμαι
Έστω και λίγο να ξεχαστώ να σκεφτώ κάτι άλλο σκέφτομαι αυτά που δεν θέλω κι έπειτα κλείνομαι και πάλι στο καβούκι μου.
Με πιέζει αυτό το κάτι πολύ βλέπεις.
Θα σκάσω και το νιώθω. Φωνάζω βοήθεια μα βοήθεια δεν έρχεται.
Θα πάθω ασφυξία..
Και σκεφτόμουν άραγε που να έχω εκείνα τα ημερολόγια που ξεκίνησα να γράφω από τότε που έμαθα καλά καλά να κρατάω μολύβι. Δεν θυμάμαι αν τα έχω κι ολας.
Και φοβάμαι να τα ψάξω.
Μήπως και υπάρχουν πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι. Μήπως όντως κάποια πράγματα τα ξεχνάς για κάποιο λόγο. Ψάχνω κι εγώ συνέχεια νέους τρόπους για να με αποτελειώσω.
Και αναρωτιόμουν άραγε που να έχω παλιές φωτογραφίες.
Μα δεν τις ψάχνω κι αυτές γιαυτό το λόγο.
Είναι πουτάνα η ζωή ναι. Όσο ωραία κι αν την λένε πως είναι είναι πουτάνα. Και σεβασμό στις πουτάνες εγώ δεν δίνω. Η εξωτερική ομορφιά είναι ένα ψέμα. Και είναι υποκειμενική. Η ζωή για μερικούς είναι ωραία μα από μέσα σάπια. Σάπια ναι. Και μιας και είναι πουτάνα θα την συμπεριφέρομαι σαν πουτάνα μιας και αυτή δεν με σέβεται ποτέ της. Γιατί οι πουτάνες είναι για να τις πηδάς και να ξεχνάς έστω και λίγο την έλλειψη τρυφερότητας που έχεις. Αυτά που η ζωή δεν σου παρέχει. Μάλλον πρέπει να αρχίσω να μιλάω κι εγώ για σάπια θέματα μέσα στην παρέα και να μην επηρεάζομαι από αυτά όταν τα ακούω. Έτσι κι αλλιώς όλοι από μια πουτάνα κρεμόμαστε.
Τόσα ήθελα να πω και όλα τα ξέχασα. Μπορεί να έπρεπε να τα ξεχάσω και αυτά. Μπορεί να μην μπορώ να θυμάμαι πλέον.
Μακάρι.
Μακάρι να σκάσω και να μην θυμάμαι άλλο.