Η τέχνη είναι αναλώσιμη.

Έτσι είναι και οι καλλιτέχνες. Λυπάμαι κύριε μα η γνώση δεν κάνει τον καλλιτέχνη.

Θέλει πόνο να σε τρώει σαν σαράκι.

Θέλει να θυσιάσεις κάθε ψίχουλο ευτυχίας του εαυτού σου για να φτάσεις στην πηγή της τέχνης.

Θέλει θυσίες και μαύρα δάκρυα αντανακλώντας στο φως που δίνει η νύχτα όταν κλαις κοιτώντας το μουντό ταβάνι του σπιτιού σου φαντάζοντας πως είναι κάτι άλλο,

που δεν είναι 

μα θα ήθελες να 'ναι.

Είναι οι σκέψεις που ματώνουν το μυαλό σου απ'τα χτυπήματα που ρίχνουν αλύπητα το χρόνο.

Οι κραυγές που θα υποστείς του εαυτού σου καθώς γυρίζεις το κεφάλι να κοιτάξεις που έχεις πέσει μπας και βρεις το πτώμα που έχασες

της πονεμένης σου ψυχής.

Θέλει άπειρους θρήνους πάνω από αδικοχαμένες ανάσες

που πάνω τους ισορροπούσε δυστυχία και πόνος.

Από τα βιβλία δεν θα μάθετε κύριε. Τα βιβλία δεν δίνουν πόνο. 

Τα βιβλία δίνουν γνώση μα όχι εμπειρία κύριε.

Η εμπειρία δίνει πόνο κύριε.

Και γνώση πέρα από κάθε γνώση...

Θέλει θυσίες κύριε. Θυσίες.

Μιας ζωής.

Και να θρηνείς μια ζωή για τη ζωή που θρηνούσες.

Για τη ζωή που δεν έζησες.

Για τη ζωή που δεν αγαπούσες.

Θέλει μαχαίρι στην καρδιά να μπήγεις. 

Και με το αίμα σου να γράφεις.

Θέλει δάκρυα.

Θέλει πόνο.

Θέλει θυσίες και θανάτους να υποστείς για πάντα.

Που ποτέ ΠΟΤΕ τους δεν τελειώνουν.

Και σαν μαστίγιο σε μαστιγώνουν,

σαν σαράκι σε καταναλώνουν χρόνο με το χρόνο.

Θέλει κότσια κύριε.

Θέλει ψυχή...

και εγώ δεν έχω.