Σκάνε αστέρια παντού.
Και μου μιλάει το τρίτο πρόσωπο.
Βλέπεις ποτέ δεν έκανα κακό σε κανέναν όσο κι αν μισώ τους ανθρώπους με αυτά που βλέπω όλη την ώρα.
Το μόνο άτομο που θέλω να ζητήσω ένα τεράστιο συγνώμη για όλα αυτά τα χρόνια είναι το ίδιο άτομο που μιλάει αυτή την στιγμή.
Ο εαυτός μου...

...Ο εαυτός μου που ταλαιπωρώ συνέχεια.
Που του λέω ψέματα. Τόσα ψέματα.
Θέλω να πιστεύω πως τον αγαπάω μα πάντα τον κάνω κομμάτια ενώ ξέρω πόσο εύθραυστος είναι.
Και παρόλο που δεν αφήνω κανέναν να τον ακουμπάει πάντα τον κακομεταχειρίζομαι εγώ.

Δεν ξέρω να του φέρομαι καλά. Ζητώ συγνώμη. Αλήθεια θέλω να του ζητήσω συγνώμη.
Που τον ακούω να με παρακαλάει να σταματήσω να τον πονάω κι εγώ λέω πως δεν μπορώ ενώ η ίδια λέω πάντα πως μπορώ να κάνω τα πάντα με την θέλησή μου.

Και με ρωτάνε διάφοροι μήπως έχω μετανιώσει ποτέ για κάτι που έκανα σε κάποιον.
Τα αστέρια με ακούνε μα δεν βγάζουν λόγια.
Κι εγώ τους απαντάω "όχι. Ποτέ."
Μα από μέσα μου ξέρω πως κάποιος κλαίει. Και μαύρα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια του.

Μην κλαις άγγελε μου. Θα περάσει. Θα προσπαθήσω. Δίνω μάχη αλήθεια.
Δεν λέω ψέματα.
Ποτέ δεν έχω πει ψέμα σε κανέναν. Δεν έχω βλάψει ποτέ κανέναν.
Και ποτέ δεν άφησα κανέναν να σε βλάψει.
Γιατί πίστευα πως κλείνοντας εσένα μέσα σε ένα καβούκι θα σε προστάτευα.
Μόνο που δεν σκέφτηκα κάτι.
Δεν μπορώ να σε κρύψω από εμένα. Πάντα θα είμαι εκεί. Και πάντα θα κάνω λάθη.
Συγχώρεσε με.

Και τα αστέρια έλαμπαν σαν δάκρυα από τα μάτια μιας πονεμένης ψυχής την στιγμή εκείνη.