Περιληπτικό απόσπασμα. "Pylagore - Η κιβωτός των ονείρων".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Η σκιά κάλυψε τον κόσμο όλο.
Και οι καρδιές των αγνών πεθάναν.
Οι φωτιές κάλυψαν τους όμορφους ουρανούς της Γης.
Οι στάχτες τις ψυχές των ζωντανών.
Μα στον αέρα αντηχούσαν ψαλμοί γαλήνης και πάλι.
Σαν αυτούς που αντηχούν σε ονειρικούς κόσμους.
Τρελούς... ναι, τρελούς τους λέγαν
αυτούς που μιλούσαν γι αυτούς τους ήχους.
Μονάχα αυτοί μπορούσαν να τους ακούσουν.
Να τους νιώσουν.
Κάπου εκεί στα αστέρια χαμένοι μες στο σύμπαν τριγυρνούσαν.
Και στοίχειωναν τα πνεύματα των αγνών.
Μόνο που αγνοί πλέον είναι αυτοί που λέγονται τρελοί.
Αυτοί που γίνονται τρελοί μετά από λίγο.
Όταν τους κάναν να πιστέψουν πως αυτά που ακούνε
δεν είναι τίποτα παραπάνω από φαντάσματα της φαντασίας τους.
Οι κουφοί και οι τρελοί.
Κι έτσι οι ήχοι συνέχιζαν να στοιχειώνουν τα ουράνια."

"Μακριά όταν πεθάνεις λέγαν πως αν ήσουν αγνός, τόσο αγνός, θα πήγαινες εκεί.
Από εκεί που πηγάζουν αυτές οι ψαλμωδίες.
Κάποιοι τρελοί λέγαν πως άγγελοι τους έψελναν. Μα αγγέλους δεν έχουμε στη γη.
Κάποιοι τρελοί πάλι λέγαν πως είδαν εικόνες από εκεί στα όνειρά τους.
Πως είδαν παιδιά πολλά να τραγουδούν. Σαν άγγελοι. Πανέμορφα, γαλήνια.
Και έναν άγγελο φτερωτό στη μέση να τους αγκαλιάζει."

"Pylagore, Pylagore.
Έψελναν τα παιδιά κι ένα ρίγος μα συνάμα σιγουριά σε γέμιζε το σώμα.
Λέγαν πως οι πύλες του παραδείσου ήταν εκεί. Πως η αγνότητα που χάσαμε εκεί ζει.
Πως ότι καλό κάναμε εκεί πήγε. Πως η κόλαση εδώ είναι."

"Κι ήταν πλανήτης μακρινός, ούτε καν ξέρω αν είναι αληθινός.
Πολύ καλός για να υπάρχει.
Λέγαν πως όταν χάνονται ψυχές εκεί πηγαίνουν.
Άραγε πήγε αυτός εκεί?
Τον έχασα στα χρώματα θυμάμαι.
Η ζωή πονάει.
Μόνη μου δεν θα μαι, θα τον βρω.
Το φυλαχτό του θα έχω για οδηγό."

Το κράνος έβαλε και πήγε.
Στον κόσμο των ονείρων.
Την κιβωτό των ονείρων.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Που αποκαλούν Παράλληλο Κόσμο.
Pylagore.

Έτσι λεγόταν το σημείο που οι ψυχές συνδέονταν.
Σαν τις γνωστές ελληνικές Θερμοπύλες.
Τους γνωστούς αρχαίους Έλληνες.
Που χάθηκαν στο χρόνο.

Και το όνομά τους ψέλναν οι άγγελοι με τις αγνές παιδικές μορφές τους
που λεγόταν πως ήτανε η αγνή πλευρά των ψυχών που φύγαν όταν ο θάνατος το σώμα τους κατίσχυε.
Γιατί ήταν θέση ιερή. Ο συνδετικός κρίκος των ψυχών με τον κόσμο.
Ένα ονειρικό παράλληλο σύμπαν που δεν είχαν όλοι πρόσβαση.
Ένας κόσμος όμορφος. Που θα καταστραφεί στο μέλλον κι ελπίδα δεν θα υπάρξει.

Και το κορίτσι εκείνο τον αγαπημένο της θα βρει. Να ζήσουν μαζί.. Μακριά από την κόλαση.
Ouranya και Cronos.
Ένα με τα αστέρια.
Ένα με τα όνειρα.
Ένα με τα χρώματα... Μαζί με τους αγγέλους.