Αγαπητό μπλόγκ...

 -Έλα. Εγώ είμαι πάλι. Είναι όπως πάντα η στιγμή που σου μιλάω καθώς κουλουριάζομαι στο κρεβάτι μου κάτω από το πάπλωμα με αναμμένο ένα μικρό φωτάκι και διαγράφω ένα ένα αυτά που με απασχολούν.
Είναι λες και δεν χωράει τίποτα άλλο το μυαλό μου. Λες και θα εκραγώ αν δεν δημιουργήσω χώρο για να αναπνεύσω. Τι άλλο να κάνω επιτέλους για να επιβιώσω.
Τι άλλο να κάνω για να πείσω τον εαυτό μου πως τζάμπα αγχώνομαι  τζάμπα ασχολούμαι με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Στο κάτω κάτω είναι ωραίο να είσαι μόνος σου. Εσύ δεν έλεγες πως όλος ο κόσμος είναι για πέταμα? Γιατί να ασχολείσαι με σκουπίδια. Τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει έχεις 2-3 άτομα που σε καταλαβαίνουν και ξέρεις πως σ αγαπάνε.
Ξέρεις πως αξίζει να ζεις γι αυτά. Πως η ζωή σου έχει ένα νόημα, να τα βλέπει να χαμογελούν κάθε μέρα όλο και πιο λαμπρά.
Γιατί όμως... γιατί να νιώθω τόσο μόνη. Μόνο μαζί με αυτά τα άτομα νιώθω ζεστασιά.
Καμία παρέα δεν προσφέρει καλές στιγμές, απλά στιγμές που ξεχνάς χρόνο με τον χρόνο.
Αγχώνομαι να σκέφτομαι πως οι μόνες στιγμές που θυμάμαι ανά χρόνο είναι 4-5 και όλες τις υπόλοιπες μέρες δεν θυμάμαι τίποτα.
Η ζωή μου θα τελειώσει κάποτε και δεν θα έχω να πω καμία ιστορία. Δεν θα θυμάμαι τίποτα πέρα από μελαγχολικά ποιήματα και δακρυσμένα βράδια. Πέρα από μια προσπάθεια επιβίωσης. Ένα ταξίδι που σημασία δεν δίνεις στην διαδρομή μα μονάχα στον προορισμό.
Και το ταξίδι τελειώνει. Ο εφιάλτης στο όλο θέμα είναι πως το πιο πιθανόν είναι να μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου. Δεν συμφωνείς?
Κάτι τέτοια σκέφτομαι όποτε μένω ξύπνια αργά το βράδυ. Τουλάχιστον με ακούς και δεν μιλάς. Με αφήσεις να τελειώσω αυτά που έχω να πω.
Είναι δύσκολη και άδικη η ζωή.
Τους μαχητές τους ανταμείβει με έναν αργό και τυραννικό θάνατο. Ενώ τους ανίδεους με την άγνοια.
Αχ...αυτή η άγνοια. Ξέγνοιαστη. Θα έδινα δυο τρεις ανάσες μου για να την είχα. Τίποτα παραπάνω πάντως. Είναι δύσκολος μα δοξασμένος θάνατος. Τραγικό το πόσο θαρραλέος μπορεί να το παίζει κάποιος με όλα μα φοβάται τα πιο απλά πράγματα. Ίσως επειδή δεν έχει παραδεχτεί ακόμα την ίδια του την μοίρα. Ίσως επειδή πιστεύει ακόμα πως μπορεί να την αλλάξει, να την ανατρέψει όπως ακριβώς αυτός θέλει.
Κουράστηκα με τα ψέματα του κόσμου. Κανείς δεν δίνει καμία ευκαιρία για να σε μάθει. Δεν ενδιαφέρεται κανένας για το ποιος πραγματικά είσαι.
Και ποτέ κανείς δεν θα σε μάθει.
Έχω απογοητευτεί από φιλίες. Από ανθρώπους. Είναι όλοι αναλώσιμοι. Έρχονται και φεύγουν.
Κανένας δεν έχει αξία στη ζωή σου. Μπορείς άνετα να ζήσεις χωρίς αυτούς και αυτοί χωρίς εσένα.
Κανένας δεν μπορεί να σε δαμάσει. Ευτυχώς που είσαι κι εσύ εδώ λοιπόν και ακούς.
Ελπίζω λοιπόν να καταλήξω σε κάποιο άλλο βιβλίο. Πιο καλογραμμένο από αυτό. Πιο ενδιαφέρον. Που ο κόσμος θα το διαβάζει και θα λέει "να κοίτα, κάποιος που έζησε και όχι μόνο θα το θυμάται αλλά θα το θυμούνται κι άλλοι..."

...μα δεν με νοιάζει πλέον.

Μακριά μου μοιάζουν όλοι τόσο ασήμαντοι. Κανείς δεν μπορεί να με βλάψει.

Στο κάτω κάτω η μοναξιά δεν με ενοχλεί. Μην πω καλύτερα πως μισώ θανάσιμα αυτούς που μου την στερούν ενώ δεν μου προσφέρουν καμία ουσιαστική συντροφιά.

Η αγάπη μου δεν είναι για όλους. Ούτε και η  υπομονή μου. Και προφανώς το μυαλό μου έχει τόσες σκέψεις που δεν χωράει κανενός άλλου έννοιες ακόμα.

Δεν με νοιάζει.


Καληνύχτα λοιπόν κι ευχαριστώ. Θα την βγάλω άνετα κι αυτή τη νύχτα.
-Καληνύχτα.