Όνειρο ήταν. Ξύπνα.

Εγώ είμαι στο ράφι όπως πάντα, τα χαρμόσυνα χαμόγελα έχουν τελειώσει, η ζωή μοιάζει σαν ταινία παλιού κινηματογράφου αν και το έχω ξαναπεί νομίζω κάποτε και μου θυμίζω με σουρεάλ έκδοση του εαυτού μου σε καμβά που με απεικονίζει προσπαθώντας να βάλω την καρδιά και το μυαλό μου στον καταψύκτη. 
Η μαλακία είναι οτι έληξε και εγώ ακόμα ζω στην αυταπάτη. Το θέμα είναι πως σε αυτές τις περιπτώσεις ταμπελάκια με την ημερομηνία δεν υπάρχουν και ο "καταναλωτής" αναγκάζεται να τρώει τα ληγμένα. Που να το φανταστείς πως λήγουν και οι άνθρωποι όμως. Πιστεύεις και ελπίζεις πως επειδή έχεις εσύ τις αυτοκαταστροφικές και αυτοκτονικές τάσεις θα τις έχει και ο άλλος και θα κρατήσει αναμμένο το κερί σε όλη την διαδρομή. Δεν είμαστε στους ολυμπιακούς αγώνες όμως.
Το κακό με αυτόν τον κόσμο είναι πως ποτέ δε σε παίρνει στα σοβαρά. Ο μόνος τρόπος για να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά είναι να σε δει να καταστρέφεσαι. Να εξαϋλώνεσαι.
Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο να ικανοποιηθεί από αυτό. Εσύ το μήνυμα που ήθελες το πέρασες πάντως. Και όπως και δεν γίνεται κανένας να μπει στο μυαλό σου και να καταλάβει πόσο διαφορετικά τα βλέπεις όλα γύρω σου από τα συνηθισμένα πρότυπα τότε συνεχίζεις να μένεις μόνος και να κλείνεσαι όλο και περισσότερο στον εαυτό σου.
Δεν είναι η επιλογή σου απλά γίνεται. Τουλάχιστον στον καταψύκτη δεν έχει τόση ζέστη σκέφτεσαι. Ή μήπως αυτό είναι μια δικαιολογία που δίνεις για να δεις πόσο πρόθυμοι είναι οι άλλοι να μπουν επίσης στον καταψύκτη μόνο και μόνο για να μην σε δουν να γίνεσαι πάγος? Ε, λοιπόν δε ξέρω για τους άλλους εγώ θα το έκανα αν ήμουν σίγουρη πως αξίζει. Εξάλλου αν δεν κάνεις θυσίες πως θα δεις τι επρόκειτο να εξελιχθεί στο μέλλον. Αν δεν ιδρώσεις καλλιεργώντας το χωράφι σου πως περιμένεις να καρποφορήσει και να γεμίσει ζωή? 
Περισσότερο με φάντασμα που πλανιέται στους διαδρόμους τη νύχτα μου θυμίζω κάθε βράδυ. Είναι κάτι που με στοιχειώνει βλέπεις μια ζωή. Μιλάω στα στοιχειά γιατί αυτά με ακούνε και δεν μιλούν. Με αφήνουν να ολοκληρώσω ότι λέω και σέβονται την ύπαρξη μου. Κάθε βράδυ είναι εκεί για μένα. Κάθε βράδυ...
Και στον υπολογιστή τα χαράματα με το που φύγουν όλοι πάω για ύπνο με το ζόρι μιας και δεν υπάρχει κάποιος άλλος να μου κρατήσει συντροφιά για να μην βάλλω τα κλάματα και θυμάμαι πόσο μόνη μου είμαι μέσα στο ίδιο μου το μυαλό. Πίστευα πως ο κόσμος μου είναι πιο όμορφος από των άλλων. Μου τον βομβαρδίζουν συνεχώς.
Περπατώ στον δρόμο και τους αποφεύγω όλους. Μην με κοιτάξουν. Ακόμα και τα βλέμματα είναι βαριά πλέον. Δεν κρύβουν ποτέ θετική ενέργεια.
Και αφού δεν παίρνω θετική ενέργεια από το περιβάλλον έξω κλείνομαι μόνη μου στον εαυτό μου για να δημιουργήσω τη δική μου. Χρειάζομαι άπειρη βλέπεις. Κατανάλωσα την περισσότερη όλα αυτά τα χρόνια. Ότι κάνω το κάνω επειδή πρέπει και ξέρω τα όρια μου.
Αρχίζω και με φοβάμαι. Βλέπω πως αποκτώ δύναμη. Πως είμαι ικανή να χτίσω πράγματα για μεγάλο χρονικό διάστημα και μόλις μου πάνε στραβά να τα βάλω μπουρλότο και να τα κάψω, να τα ανατινάξω στον αέρα. Και καθώς θα πέφτουν οι στάχτες τους θα μου θυμίζουν όνειρα, αστέρια που πέφτουν από τον ουρανό και θα κάνω ευχές, ευχές που ποτέ δε μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω, αλλά θα είναι όλα μια παραίσθηση βλέπεις γιατί θα είναι η καταστροφή μου και εγώ θα κάνω όνειρα πάνω της.
Θα κάνω όνειρα πως κάποια στιγμή που όλοι θα με αφήσουν εγώ θα έχω το κουράγιο να σηκώσω το κεφάλι και να πω ένα όνειρο ήτανε. Και να συνεχίσω να χορεύω στη βροχή των αστεριών που θα δημιουργώ καθώς όσα έχτισα θα πέφτουν νεκρά στο χώμα.
Καθώς δεν θα φοβάμαι να ζήσω γιατί θα ξέρω πως όλα απλά είναι ένα όνειρο, και τα πάντα γύρω μου θα είναι ψεύτικα.