Ένα "τσακ" είσαι;

Θυμάσαι μήπως εκείνο το εύθραυστο πραγματάκι που σου είχα πει στην αρχή να το κρατάς γερά και προσεκτικά να μην σου σπάσει?

Ε, λοιπόν το έσπασες.

Και επειδή δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς αλλά μάλλον τόσο καιρό υποθέτεις πως δεν έχω ψυχή για κάποιο λόγο ή μήπως άλλοι μυαλωμένοι κοντινοί σου στο λένε να ξέρεις πως έχω και τυχαίνει πάντα να την χαραμίζω για άτομα που αδιαφορούν για μένα.
Ως εδώ λοιπόν. Αυτό που μου την δίνει περισσότερο απ'όλα είναι όταν δεν με ακούνε. Και πόσες φορές έχω πει πράγματα και με γράψανε. Και πάντα ότι λέω γίνεται ρε πούστη.. τι κατάρα είναι αυτή?
Οι άνθρωποι αλλάζουν ή μήπως εγώ είμαι τυφλή? Γιατί σύμφωνα με όλα αυτά εγώ δεν είμαι άνθρωπος. Για μένα αυτά δεν είναι λογικά συμβάντα.
Και το κακό είναι πως εγώ βρίσκομαι στη δύσκολη θέση πάντα να με ζουλήξω για να μην κάνω του κεφαλιού μου και να βάλω σε τάξη πράγματα.
Ίσως πολύ τάξη έπεσε από μένα. Κάντε και καμιά δουλειά εσείς λοιπόν από δω και πέρα...
Μάζευε τα κομμάτια από την ζημιά που έκανες γιατί εγώ βαρέθηκα να μαζεύω κομματάκια από το πάτωμα και να τα κολλάω.
Μην το ψάχνεις είμαι διαφορετικό άτομο. Έχω συναισθήματα. Δεν ξέρω αν ξέρεις και γνωρίζεις από αυτά πάντως η πετρούλα που διαθέτεις μόνο συναίσθημα δεν είναι. Τα συναισθήματα είναι βασανιστικά. Δεν τα αντέχουν όλοι. Οι περισσότεροι δηλαδή δεν τα αντέχουν. Είναι αυτά τα άτομα που γυροφέρνουν στα κλαμπ και στην καλοπέραση με τσουλιά και λιγούρια φίλους, ναι καλά υπέθεσες αυτά τα άτομα που βρίζω όλη την ώρα, που αντί να παραδεχτούν τα σφάλματα τους και να βάλλουν την ζωή τους σε τάξη, να καταλάβουν τι σκατά λείπει επιτέλους και μπαίνει αέρας από κάπου, κάνουν ξέφρενα πάρτυ, βάζουν μάσκες και δείχνουν πόσο όμορφη ζωή έχουν.
Οι άνθρωποι φοβούνται το σκοτάδι. Φοβούνται την αλήθεια. Γιαυτό ζουν μια ζωή σε ένα ψέμα. Προτιμούν ένα γλυκό ψέμα παρά μια σκληρή αλήθεια.
Γιατί όταν πονάς υποφέρεις και φαίνεται. Και όταν νοιάζεσαι το δείχνεις δε το λες.
Και δεν πνίγεις τα συναισθήματα σου πίσω από θυμό. Ούτε φοβάσαι να κλάψεις μήπως και φανείς αδύναμος. Και όταν αγαπάς το δείχνεις. Δεν το λες. Ούτε λες πως δεν έχεις άλλη αγάπη να δώσεις και πως μόνο αυτό μπορείς.  Υποτίθεται πως το άπειρο δεν τελειώνει. Επίσης τα ψέματα δεν τελειώνουν και αυτό το βλέπω καθημερινά παντού γύρω μου. Μια ζωή το βλέπω. Κουράστηκα και βαρέθηκα.  Ίσως είναι καιρός να βγει προς τα έξω η μαύρη πλευρά του εαυτού μου μιας και την έχω πνίξει, την έχω αλυσοδέσει γιατί έχει αφηνιάσει με αυτά που βλέπει στον κόσμο. Και είναι πεινασμένη.
 Τουλάχιστον μου δίδαξαν πως δεν πρέπει να στηρίζομαι πουθενά τελικά. Μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής μου θα είμαι μόνη μου στο μυαλό μου και θα έχω εμένα για να στηρίζομαι από τον συνεχή πόλεμο που μου κάνω.  Είμαι πολύ ρομαντικιά πρέπει να το κόψω κάποτε. Αλλά πιστεύω πως αξίζω θυσίες. Αξίζω να κάνει κάποιος τις μέγιστες θυσίες για μένα. Το αξίζω και δεν δέχομαι τίποτα λιγότερο από αυτό.