Κατάσταση, ασταθής.

Ώρες ώρες νιώθω άχρηστη, και αυτό όχι επειδή δεν τα έχω καλά με τον εαυτό μου αλλά επειδή κοιτάω τους γύρω μου και φοβάμαι πως η όλη προσπάθεια του να μην τους μοιάζω ούτε στο ελάχιστο είναι ανώφελη. Η όλη πνευματική μου αναζήτηση μακριά από τον κλειστόμυαλο κόσμο τους είναι μονάχα το αποτέλεσμα της αποξένωσης μου από τους πάντες. Κι αυτό γιατί πάντα πέρα από το ότι θα είμαι άλλο ένα βρωμερό ον που απλά ζει για να καταναλώνει, προσπαθεί να δείξει πως προσπαθεί και αναγκάζεται να σέρνεται μέσα στην ίδια μούχλα που όλα αυτά τα παρτσακλά όντα δημιούργησαν και κολυμπούν ανέμελα, θα τους έχω κι ανάγκη κ όλας.

Όντα που αν δεν βασανιστούν, δεν νιώσουν τον πόνο, την αποξένωση, την θλίψη, τον θάνατο μέσα στο πετσί τους δεν θα καταλάβουν ποτέ την ίδια τους την ύπαρξη πέρα από τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια, τις προσπάθειες για αποπλάνηση, την ανάγκη για θρέψη του εγωισμού τους και την ικανοποίηση του εαυτού τους αποβλακώνοντας τον, που καλά κάνουν για να μπορούν να ξεχωρίζουν έτσι τα λαμπρά παραδείγματα που θα σκέφτονται πως θα ξεκινήσουν τον δρόμο τους προς την πνευματική αναζήτηση και όχι για το τι θα βάλουν στην τρυπούλα τους η το αντίστοιχο. Ε λοιπόν τα σιχαίνομαι και δεν φοβάμαι να το πω. Αυτά τα πλάσματα τα σιχαίνομαι. Και ντρέπομαι που ανήκουμε στην ίδια κατηγορία. 

Γιαυτό και προσπαθώ να βρω τον δρόμο μου μακριά τους. Εκεί μακριά σε ακατοίκητα μέρη χωρίς την παρουσία των ανθρώπων υπάρχει η μαγεία. Η πραγματική ελευθερία. Η καθαριότητα. Η αγάπη και η γαλήνη που τόσο αναζητώ.
Μακριά από αυτούς που λένε πως ενδιαφέρονται μα κάνουν κακό, μακριά από όσους αδιαφορούν, μακριά απ'όσους χώνουν τη μύτη τους εκεί που δεν πρέπει, μακριά από τα βρωμερά όντα τους κοινούς ανθρώπους.

Στον δρόμο του Θεού. Έχω ερωτήσεις πολλές γι αυτόν.
Με αγάπη προς το άγνωστο. Μια άγνωστη.