Η υπομονή μου έχει χτυπήσει κόκκινο καθώς όρεξη δεν υπάρχει, λεφτά δεν υπάρχουν και το μόνο που υπάρχει και μου απομένει είναι η έμπνευσή μου στο να γράψω καμιά νέα μπαρούφα στο να σχεδιάσω καμιά νέα ψαγμένη εικόνα η στο να δημιουργήσω άλλη μια συναισθηματική χαζομάρα που δε θα δει κανένας.
Εγώ ένα δε καταλαβαίνω πως γίνεται να με θεωρούν όλοι τόσο καλό άτομο και κανένας μα κανένας να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια για να με μάθει. Επίσης δεν καταλαβαίνω πως τα άτομα που συμπεριφέρονται σε όλους σαν σκουπίδια να είναι πάντα τα πιο δημοφιλή να τους αγαπάνε όλοι, να περνάνε χρόνο μαζί στα πιο διασκεδαστικά μέρη, με άτομα που υπό άλλες συνθήκες πχ αν ήσουν εσύ στην θέση τους δεν θα γυρνούσαν ούτε να σε φτύσουν.
Και εσύ σαν καλό πρόβατο έτρωγες όλα τα βρισίδια, την μοναξιά, τα βιβλία στο κεφάλι, τις σκέψεις, τα προβλήματα, το θάψιμο μόνος σου μόνο και μόνο επειδή δεν είσαι γλυφτράκι, πουτανάκι, σπασικλάκι, και είσαι ένα διαφορετικό άτομο με διαφορετική κοσμοθεωρία.
Κάπως έτσι δημιουργούνται οι τρελοί.
Και κάπως έτσι τους κλείνουν στα ψυχιατρεία επειδή τους θεωρούν τρελούς.
Είναι άδικο. Να τρως όλα τα σκατά στα σχολικά χρόνια από όλον τον κόσμο και ξαφνικά όλοι μετά γίνονται κουλ, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή και τα καταφέρνουν άνετα, έχουν παρέες χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια και όλα ΟΛΑ τα άτομα που σε μίσησαν γιατί απλά σε φθονούσαν κάνουν παρέα με άτομα που ίσως και τελικά να αξίζουν τα μούτρα τους γιατί δεν ξέρει κανένας να εκτιμάει απ οτι φαίνεται στις μέρες μας, οι εχθροί πάνε με τους εχθρούς οι ρηχοί με τους ρηχούς και το καλό πλέον δεν έχει ποιότητα και αξία.
Έχω κουραστεί από τον απίστευτο υλισμό γύρω μου.
Δεν αντέχω το οτι δεν μπορώ να έχω σύνδεση με την φύση εδώ πέρα.
Νιώθω σαν να είμαι στην απομόνωση. Δεν υπάρχει τρόπος για να ηρεμήσω.
Δεν υπάρχει κατανόηση.
Τα λιγοστά άτομα που θα μπορούσα να συννενοηθώ βρίσκονται μίλια μακριά μου.
Που είναι τα άτομα που με αγαπάνε όταν τα χρειάζομαι.
19 και τόσο χαμένη. Και μόνο στην ιδέα του οτι δεν έχω ζήσει τίποτα ακόμα κουράστηκα.
Κουράστηκα με τη ζωή από τώρα.
Ας με αποτελειώσει να τελειώνουμε.
Μακάρι να υπήρχε τρόπος διαφυγής. Χρειάζομαι κάπου να μιλήσω.
Γύρνα και άκου εσύ που με ακούς για μια φορά τα λόγια μου.
Μόνο τα στοιχειά με ακούνε, οι άλλοι μονάχα μιλούν.
Βαρέθηκα τον κόσμο και τους βρωμοανθρώπους του.
Κάθε μέρα και περισσότερο.
Κάθε νύχτα και περισσότερο.
Σβήνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου