Πάλι μιλάει μόνος του ένας τρελός τη νύχτα....
Μιλούσε με τα τραγούδια λέει.
Έεελα. Μα καλά σου πήρε πολύ ώρα να το καταλάβεις αυτό?
Και ποιος δεν μιλάει μέσα από τραγούδια.
Ότι τραγούδι, ότι ήχο, όποιο μουσικό κομμάτι κι αν ακούσω θα το συνδυάσω με κάτι.
Λόγια, ρυθμό, προέλευση, όλα.
Όλα τα αγαπημένα μου κομμάτια μιλάνε για μένα. Και τα ακούω την στιγμή που πιστεύω πως μου ταιριάζουν. Και τότε είναι κάτι παραπάνω από μουσική για μένα.
Σε όλα έτσι λειτουργώ εγώ.
Ποτέ δεν κατάλαβα την ειλικρίνεια σε όλα σου. Κάνεις λες και θέλεις να περάσεις στους άλλους την εντύπωση πως είσαι κάτι που δεν είσαι. Εγώ πιστεύω πως ότι αρνητικό βγάζει κάποιος στους άλλους τελικά έχει ακριβώς το πρόβλημα που βγάζει στους άλλους με τον εαυτό του.
Πχ εγώ είμαι ανασφαλής. Μπορεί να κρατηθώ από κάποια λέξη, από κάποια πράξη, από κάτι τελείως ασήμαντο επειδή διαταράχθηκε η ηρεμία και η γαλήνη στην σκέψη μου. Είμαι και τελειομανής. Εκεί που θέλω βέβαια. Προφανώς σε κάτι που δεν μου αρέσει να φαίνομαι φυσιολογικό άτομο μόνο και μόνο γιαυτό το λόγο. Μα δίνομαι. Τα δίνω όλα. Ακόμα κι αν μετά δεν μου μείνει τίποτα. Και απαιτώ από τους άλλους να κάνουν το ίδιο για μένα αν θέλουν να μένουν κοντά μου. Γιατί αν αγαπάς πραγματικά κάνεις θυσίες σε ασήμαντα πράγματα, σε μικροελευθερίες, σε απόψεις για την αγάπη.
Μα τι νόμιζες πως η αγάπη είναι εύκολο πράγμα? Η αγάπη είναι σκληρή και δύσκολη. Είναι πόνος.
Γιαυτό και δεν βλέπεις πλέον κόσμο να αγαπάει. Προτιμάει τα εύκολα, την καλοπέραση. Κάτι ουσιώδες είναι δύσκολο να βρεις που θα κρατήσει. Και όταν εκτιμάς τον εαυτό σου εκτιμάς και τους άλλους. Και δεν τους πληγώνεις όσο κι αν σου σπάνε τα νεύρα, όσο κι αν θέλεις να τους σκίσεις σαν χάρτινα κουτιά από τα νεύρα σου. Γιατί στη ζωή κάνεις θυσίες. Η ζωή είναι μικρή αλλά μπορείς να αφεθείς στην ποιότητα ή σε κάτι που σε χαροποιεί για την ώρα. Προτιμώ την ποιότητα προσωπικά και ας με βασανίζει. Θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο αν είναι κάτι που θα περάσει. Εγώ μένω όσο βλέπω σεβασμό. Μα δεν βλέπω θα μου πει. Που τον είδες τον σεβασμό? Από το τίποτα μπορεί να αντιστραφεί ο παράδεισος σε κόλαση. Αφού όντως δεν υπάρχει σεβασμός τότε γιατί διέκοψα όποιον τόλμησε να μου πει το αντίθετο? Πάλι εγώ κάνω το λάθος λοιπόν? Αυτός ο λαβύρινθος άκρη δεν έχει. Δεν βλέπω αυτό που θέλω και φοβάμαι. Δε παν να γαμηθούν οι σκέψεις λοιπόν, σωστές ή όχι, εγώ στο βλέμμα σου είδα μόνο εγωισμό και ειρωνεία. Έχεις τον κοριό του ατόμου που αν δεν κολλήσει κάτι μαζί σου θα πέσεις να τον φας για να τον γεμίσεις στις τύψεις. Δεν έχω κουράγιο άλλο για αυτά τα άτομα. Θα πάρω την ευθύνη και θα πω εντάξει. Μα χαστούκια απ'την ζωή μόνο θα τρώω έτσι κι αλλιώς άρα θα πάρω τον δρόμο της νυκτός προς την πανσέληνο.
Έτσι κι αλλιώς..
Γι αυτήν την ελευθερία έχασα τα πάντα
γιαυτό το σκοτάδι έχασα το φως.
Μιλούσε με τα τραγούδια λέει.
Έεελα. Μα καλά σου πήρε πολύ ώρα να το καταλάβεις αυτό?
Και ποιος δεν μιλάει μέσα από τραγούδια.
Ότι τραγούδι, ότι ήχο, όποιο μουσικό κομμάτι κι αν ακούσω θα το συνδυάσω με κάτι.
Λόγια, ρυθμό, προέλευση, όλα.
Όλα τα αγαπημένα μου κομμάτια μιλάνε για μένα. Και τα ακούω την στιγμή που πιστεύω πως μου ταιριάζουν. Και τότε είναι κάτι παραπάνω από μουσική για μένα.
Σε όλα έτσι λειτουργώ εγώ.
Ποτέ δεν κατάλαβα την ειλικρίνεια σε όλα σου. Κάνεις λες και θέλεις να περάσεις στους άλλους την εντύπωση πως είσαι κάτι που δεν είσαι. Εγώ πιστεύω πως ότι αρνητικό βγάζει κάποιος στους άλλους τελικά έχει ακριβώς το πρόβλημα που βγάζει στους άλλους με τον εαυτό του.
Πχ εγώ είμαι ανασφαλής. Μπορεί να κρατηθώ από κάποια λέξη, από κάποια πράξη, από κάτι τελείως ασήμαντο επειδή διαταράχθηκε η ηρεμία και η γαλήνη στην σκέψη μου. Είμαι και τελειομανής. Εκεί που θέλω βέβαια. Προφανώς σε κάτι που δεν μου αρέσει να φαίνομαι φυσιολογικό άτομο μόνο και μόνο γιαυτό το λόγο. Μα δίνομαι. Τα δίνω όλα. Ακόμα κι αν μετά δεν μου μείνει τίποτα. Και απαιτώ από τους άλλους να κάνουν το ίδιο για μένα αν θέλουν να μένουν κοντά μου. Γιατί αν αγαπάς πραγματικά κάνεις θυσίες σε ασήμαντα πράγματα, σε μικροελευθερίες, σε απόψεις για την αγάπη.
Μα τι νόμιζες πως η αγάπη είναι εύκολο πράγμα? Η αγάπη είναι σκληρή και δύσκολη. Είναι πόνος.
Γιαυτό και δεν βλέπεις πλέον κόσμο να αγαπάει. Προτιμάει τα εύκολα, την καλοπέραση. Κάτι ουσιώδες είναι δύσκολο να βρεις που θα κρατήσει. Και όταν εκτιμάς τον εαυτό σου εκτιμάς και τους άλλους. Και δεν τους πληγώνεις όσο κι αν σου σπάνε τα νεύρα, όσο κι αν θέλεις να τους σκίσεις σαν χάρτινα κουτιά από τα νεύρα σου. Γιατί στη ζωή κάνεις θυσίες. Η ζωή είναι μικρή αλλά μπορείς να αφεθείς στην ποιότητα ή σε κάτι που σε χαροποιεί για την ώρα. Προτιμώ την ποιότητα προσωπικά και ας με βασανίζει. Θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο αν είναι κάτι που θα περάσει. Εγώ μένω όσο βλέπω σεβασμό. Μα δεν βλέπω θα μου πει. Που τον είδες τον σεβασμό? Από το τίποτα μπορεί να αντιστραφεί ο παράδεισος σε κόλαση. Αφού όντως δεν υπάρχει σεβασμός τότε γιατί διέκοψα όποιον τόλμησε να μου πει το αντίθετο? Πάλι εγώ κάνω το λάθος λοιπόν? Αυτός ο λαβύρινθος άκρη δεν έχει. Δεν βλέπω αυτό που θέλω και φοβάμαι. Δε παν να γαμηθούν οι σκέψεις λοιπόν, σωστές ή όχι, εγώ στο βλέμμα σου είδα μόνο εγωισμό και ειρωνεία. Έχεις τον κοριό του ατόμου που αν δεν κολλήσει κάτι μαζί σου θα πέσεις να τον φας για να τον γεμίσεις στις τύψεις. Δεν έχω κουράγιο άλλο για αυτά τα άτομα. Θα πάρω την ευθύνη και θα πω εντάξει. Μα χαστούκια απ'την ζωή μόνο θα τρώω έτσι κι αλλιώς άρα θα πάρω τον δρόμο της νυκτός προς την πανσέληνο.
Έτσι κι αλλιώς..
Γι αυτήν την ελευθερία έχασα τα πάντα
γιαυτό το σκοτάδι έχασα το φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου