Χάρηκα που βρέθηκα επιτέλους στα νερά μου. Μοιάζει τρομακτική η νέα ατμόσφαιρα όμως. Κάθε αρχή και δύσκολη λένε.
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Εικαστικών Σπουδών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εφάμιλλη της ιατρικής σε δυσκολία λένε. Δεν γνωρίζω πάντως εγώ κόπιασα για κάτι τέτοιο κι είναι το μόνο σίγουρο. Με θυμάμαι τριών χρονών ακόμα που ζωγράφισα μια λεοπάρδαλη στο χαρτί. Η γιαγιά μου τρελάθηκε που το είδε κ το έδειχνε σε κόσμο. Δεν το πίστευαν ότι είχα κάνει τέτοια δουλειά στα τρία μου. Μα είναι θέμα αγάπης προς αυτό που θες να κάνεις. Ότι θέλεις το μπορείς. Ότι πιστεύεις το καταφέρνεις. Τόσα συναισθήματα αυτή τη βδομάδα που βλέπεις τρελάθηκε ο οργανισμός μου. Είχα να σηκώσω πυρετό από το γυμνάσιο.
Φυσικά δεν γίνεται να χαρείς και να μην στο χαλάσουν κοντινοί παράγοντες.
Συχνά αναρωτιέσαι, μα καλά κανένας πια δεν θέλει να σε βλέπει χαρούμενο?
Κακία κακία και όλα μονόπλευρα. Δεν πρέπει να είμαστε κακοί άνθρωποι αλλά τα κοντινά μας άτομα είναι πρώτα στο να μας απογοητεύουν. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε το τι είναι φανερό.
Η οικογένεια είναι το μόνο που μπορεί να αντέξει σε μια ζωή.
Ω θεέ, η ευθύνη του καλλιτέχνη προς την κοινωνία είναι μεγάλη είπε. Μα τι άνθρωπος. Μίλησε στην ψυχή μου με μια παράγραφο. Ποτέ δεν θα σου αρέσει η δουλειά σου γιατί δεν υπάρχει το μ αρέσει ή το δεν μ'αρέσει. Υποκειμενικότητα γαλήνη ευτυχία. Πόσο σ αγαπώ υποκειμενικότητα. Είσαι το πάν μου. Η λύτρωση μου.
Όπως είπε κ αυτός ο άξιος άνθρωπος που το βλέμμα του βγάζει σπίθες, ο μικρός καλλιτέχνης περνάει μια δοκιμασία αλλά τώρα ξεκινούν τα δύσκολα. Ε προφανώς. Όλο και κάποια έμπνευση θα πάρεις. Απογοήτευση, Αρρώστιες, Στεναχώρια.... ο "καλλιτέχνης" υποφέρει. Καλώς ήρθες στον κόσμο των φοιτητών μικρή μου. Εκεί που όλοι θα καλοπερνάν γιατί "έτσι κάνουν οι νέοι" και εσύ θα είσαι κρυμμένη στο ράφι κλαίγοντας. Μα θα είναι δημιουργικό κλάμα. Με τα δάκρυά μου θα ανατινάξω πολλά μυαλά εγώ.