E προφανώς τι να συζητήσω όσο κι αν θέλω, δεν υπάρχει λέξη που μπορεί να ειπωθεί από τα χείλη μου πλέον. Ζω και μεγαλώνω σε μια πόλη που ούτε καν μ αρέσει ούτε προσφέρει τίποτα σε εμένα και στην οικογένεια μου παρά μόνο θλίψη, μας διαχωρίζει, διαχωρίζει τον εαυτό μας από την φύση, από τον ουρανό. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μεγάλα κτήρια, άχαρα, νιώθω πνιγμένη και τόσο μόνη που κανένας ποτέ δε θα με καταλάβει, νιώθω να πέφτω στο κενό όπως πάντα, να είμαι ασήμαντη μπροστά σε ένα τεράστιο σύμπαν και τίποτα μα τίποτα να μην έχει λογική.
Βλέπω κόσμο στον οποίο συμπεριφέρομαι καλά να με πατάει με το βλέμμα, να με υποβαθμίζει και να κάνει πως δεν είμαι εκεί. Ένα φάντασμα, αυτό είμαι. Σε ένα κουτί ξεχασμένη.
Νιώθω λες κ είμαι πρωταγωνίστρια σε θεατρική παράσταση και όλοι γύρω μου παίζουν τον ρόλο τους τόσο καλά με τα ψέματα τους, που τους πιστεύω για μια στιγμή όσο κι αν προσπαθώ να τους καταλαβαίνω από την αρχή, το θέμα είναι πως δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που με ενδιαφέρουν περισσότερο, τα άτομα για τα οποία νοιάζομαι... Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όμως να έχω πάντα σκληρή αντιμετώπιση χωρίς να πληγώνω πραγματικά κανέναν.. Πάντα όλοι με πετάνε λες κ δεν έχω αξία ή συναισθήματα στην αρένα για να φαγωθώ με τα συναισθήματά μου λες και θέλω. Λες και ζήτησα τίποτα. Το μόνο που ζήτησα ήταν κατανόηση και αγάπη. Συμπαράσταση και να ξέρω πως κάποιος είναι εκεί. Ξέρω που έχω δίκιο και που έχω άδικο και πιστεύω πως όσες φορές είχα άδικο σε κάτι το είπα και δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν για τίποτα γιατί ποτέ δεν έβλαψα κανέναν συναισθηματικά ή σωματικά. Πραγματικά το πιστεύω πως δεν θα ηρεμήσω από τον εαυτό μου ποτέ. Όσες προσπάθειες και αν κάνω ποτέ δεν θα καταφέρω να ηρεμήσω και να γαληνέψω την φουρτουνιασμένη θάλασσά μου... Πάντως μιας και δεν έχω κάνει κακό σε κανέναν όσο κακιά κι αν μοιάζω θα παραμείνω στη θέση μου, όποιοι φεύγουν έχουν μάλλον λόγο ακόμα κι αν δεν έμαθες ποτέ ποιος είναι αυτός και γιατί φεύγουν τόσο ξαφνικά.
Η ζωή δεν είναι για εμάς τους ήσυχους, που και δίκιο να έχουμε δε μπορούμε να το βρούμε από τα άτομα που θέλουμε. Άλλοι έχουν πειθώ, είναι γεννημένοι για να μιλάνε. Εγώ ήμουν πάντα για να ακούω. Επειδή κανένας όμως δεν θέλησε ποτέ να ακούσει εμένα μου έμεινε κουσούρι το να κλείνω τα αυτιά μου και τα μάτια μου σε κάτι άσχημα όταν πραγματικά πιστεύω πως γίνεται να περιμένω όμορφα πράγματα από αυτό το κάτι. Εγώ κάνω υπομονή όμως, έχω δύναμη και αντέχω, δεν πέφτω και είμαι περήφανη για μένα. Μπορώ να στηρίξω οτιδήποτε αν το θέλω. Τα πάντα. Αλλά η κατάρα των δυνατών πονεμένων είναι πως αφού μπορούν να στηρίζονται και να στηρίζουν, στηρίζονται και άτομα πάνω τους που αργότερα δύσκολα στηρίζεσαι χωρίς αυτά. Τώρα πρέπει να στηριχθώ μόνη μου μέχρι να στηριχθεί κάποιος περαστικός πάνω μου και αργότερα αφού ξεκουραστεί αρκετά να με αφήσει πάλι έτσι. Είναι σαν να είσαι μια κολόνα. Και οι κολόνες πέφτουν ξέρεις. Γκρεμίζονται. Και όταν γκρεμίζεται κάτι είναι θλιβερό. Έχεις κάνει τόσο κόπο για να το χτίσεις. Το έβαλες αγάπη, στοργή, το είναι σου, έβαλες την ίδιο σου την ψυχή σε αυτό το κάτι για να το δεις να μεγαλώνει και ξαφνικά πέφτει. Πέφτει και το δάκρυ καθώς γράφεις το σημείο της πτώσης. Ζεστό σαν την καρδιά σου που διψάει για κάτι. Πόσο παίζει να πονάει η ζωή. Τελικά γιατί ζεις όταν δεν έχεις τίποτα, νομίζεις πως έχεις μα δεν έχεις τίποτα, έχεις μόνο ένα κορμί, το είναι σου, και αυτό το δίνεις. Και τι αν δεν το εκτιμήσουν? Τα χάνεις όλα.