Ο μονόλογος των δακρύων.

Μου είπα κάποτε πως το αίμα το φοβόμουν.
Πως δεν ήθελα να το αντικρίζω καν.
Μα εγώ μονάχα να ματώνω ξέρω πλέον.
Και οι άλλοι φοβούνται εμένα τώρα πια.

Είπα πως φοβήθηκα να μην πνιγώ μονάχη
Μήπως και βγω απ'την ζεστή μου τη φωλιά
Μα τελικά κατάλαβα πως η θάλασσα η βαθιά μου
Είναι βαθύτερη απ'τη λίμνη στην δική σου την καρδιά

Φοβήθηκα μην χάσω το μυαλό μου
μήπως ψάχνω τον δρόμο μου και δεν τον βρω ποτέ.
Μα τώρα που κατάλαβα πόσο μπλεγμένο είναι το μυαλό μου
φοβάμαι μην το βρω και χάσω το όνειρό μου...

Να ζω για έναν κόσμο που ζει μες στο μυαλό μου.

Συνήθισα να είμαι μια σκιά
ανάμεσα σε πρόσωπα χαμένα.
Δίχως καμία σιγουριά
Τα μάτια μου κρατιούνται δακρυσμένα.

Είμαι και πάλι εδώ στον κόσμο μου ασφαλής
και είσαι καλεσμένος αν το θέλεις.
Εγώ να ξέρεις θα είμαι πάντα εδώ
Τον κόσμο μου φυλάω..

Έλα να με προσέχεις... αν το θέλεις.