Η δύναμη της μοναξιάς

Άλλαξε ο καιρός
σκοτείνιασε ο ουρανός.
Το πρόσωπό μου κοίταξα
και έγινε καπνός.
Είδα στον καθρέφτη
πόνο και αγωνία.
Μάτωσαν τα χείλια
με κάθε λέξη του.
Και ένιωσα φοβία
για κάθε μου πικρία
για κάθε μου ανάγκη
να λέω
πως μπορώ.

Μου πήραν τον αέρα
μου πήραν την ελπίδα
που μόνο αυτήν κρατούσα
στα χέρια μου σφιχτά.
Με είδαν καθώς έπεφτα
στο χώμα καθώς έκλαιγα
με πέρασαν για αδύναμη
και ξέχασα την δύναμη
που είχα συντροφιά.

Μονάχη περπατούσα
που όντως κι όμως ήμουν
και κάθε μου πνοή
που με χτύπαγε γερά
εκεί που με κρατούσα
την λύπη μου χτυπούσα
που χτύπαγε αλύπητα
την πέτρινη καρδιά.

Και τώρα εγώ χορεύω
τον πόνο κοροϊδεύω
του λέω πως δεν έχει
δύναμη και καρδιά.
Γιατί κάποτε είχα
και τώρα έχω σκόνη
μα να θυμούνται όλοι
η σκόνη μου πετά.