ΦΜΛ.

Τελικά πώς γίνεται πάντα όταν χαλαρώνω και ακούω μουσική να μου έρχονται όλες οι σκέψεις μαζεμένες και να έχω την ανάγκη να γράψω για να φύγει το βαρίδιο από πάνω μου.
Δεν έχω διάθεση να βγαίνω από το σπίτι ούτε για τις απαραίτητες αρμοδιότητές μου.
Προσπαθώ να διαγράφω τις σκέψεις με καλοπέραση και χαλάρωση.
Γιατί ξέρω πως, αν βγω από το καβούκι μου θα πονέσω.
Και μετά δεν θα το αντέξω.
Η ζωή έχω καταλάβει πως, αν και δεν σημαίνει τίποτα για μένα, είναι όλη κ όλη ένα μάθημα.
Και ξέρεις πόσο πολύ μισώ τα μαθήματα...
Γεννιέσαι λευκό χαρτί και μέχρι να πεθάνεις πρέπει να γράψεις την δική σου εργασία.
Δεν μπορώ άλλες εργασίες πραγματικά.
Παίζει να έχω καταντήσει η καλύτερη μαθήτρια της ζωής.
Και καλύτερα να μην μιλήσω για τα μαθήματα που έχω πάρει έως τώρα.
Και ναι, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις σε αυτή τη ζωή. Μονάχα αν το πιστέψεις.
Είναι και οι συνέπειες βέβαια που σε σταματάνε. Είναι και οι φοβίες.
Ας είχα φτερά και ας ζούσα μια μέρα σαν εκείνες τις πεταλούδες.
Θα έβλεπα τα πάντα γύρω μου τόσο γρήγορα, θα πετούσα να δω όλο τον κόσμο, μόνο που δεν γίνεται να δω όλο τον κόσμο, όλο το σύμπαν.
Θα τελείωνα την εργασία μου νωρίτερα.
Πριν προλάβω να δεθώ με καμία ψυχή.
Πριν προλάβουν να μου δημιουργηθούν κι άλλες φοβίες.
Πριν χάσω ότι στήριγμα έχω... μέχρι το τέλος.
Πριν με δω να χάνομαι.
Να και κάτι που δεν μπορώ να αποφύγω όσο πολύ κι αν το θέλω.
Ας ελπίσω στο μετά. Κι ας δώσω δύναμη σε αυτό που θέλω να γίνει.
Η φύση ποτέ δεν με απογοήτευσε.
Αφού δεν έχω εμπιστοσύνη στο είδος μου θα έχω σε αυτή.
Αυτή είναι πιο σοφή απ'όλους.
Αυτή ξέρει...