Μια φορά και μια νυχτιά.

Τελικά όντως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Η νύχτα είναι πολύ πιο όμορφη όταν περπατάς κάπου έξω, ήσυχα.
Ξεχνάς για λίγο τα πάντα. Ξεχνάς ότι σε κρατάει πίσω.
Πεθαίνουμε ξέρεις.
Κάθε λεπτό που περνάει και ένα κομμάτι μου χάνεται για πάντα.
Κάθε λεπτό που περνάει χάνω και μια ευκαιρία για να γίνω ο πιο ευτυχής άνθρωπος στον κόσμο.
Τόσα μαθαίνω και όλα με ρίχνουν κάτω.
Με βαράνε αλύπητα.
Μου λένε να μην ελπίζω.
Μα δεν θέλω να πεθάνω. Δεν θέλω.
Ακόμα κι αν δεν μου έχουν απομείνει ανάσες δίχως πόνο.
Εγώ θα υπομένω.

Είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ πάλι το ίδιο όνειρο.
Νιώθω λες κι έρχεται κοντά μου με τον καιρό.
Άσε με εδώ να μείνω.
Ξαφνικά οι σκέψεις πετάνε.
Πρέπει να σκληρύνω. Πρέπει.
Πρέπει να επιβιώσω.
Είναι δύσκολοι καιροί για να ελπίζεις.
Πρέπει να κρατήσω τη φλόγα αναμμένη.

Κανείς δε μπαίνει στον κόπο να σε μάθει.
Κοιτάζει σχολιάζει και φεύγει.
Μα τόσα κομμάτια μου έχω δώσει που δεν έχω τίποτα πια για μένα.
Θα πεθάνω εδώ στον κρύο εαυτό μου.
Χαρίζοντας χάνεσαι.
Δωρίζοντας πεθαίνεις.

Ήταν κάτι που με άλλαξε με τον καιρό.
Απίστευτα με πόνεσε.
Αχ, δεν ξέρεις. Δε θα μάθεις.
Είσαι απλά ένας περαστικός από τους πολλούς.
Έχω μια ιστορία που δεν θα μάθεις ποτέ.
Δεν ζήτησες ποτέ να την ακούσεις.

Είναι ωραίο να έχεις μια φωνή ζεστή να σε αγκαλιάζει.
Να σου λέει ηρέμησε, θα φύγει θα περάσει.
Εγώ είμαι μακρυά αλλά εδώ θα είμαι.
Η διαφορά με τον κόσμο που είναι κοντά και δεν σε βλέπει.
Το πρόσωπό σου όταν σημαίνει περισσότερο απ'όλα.

Θαυμάζοντας την πέτρα, μαθαίνεις να σκληραίνεις.
Τελικά ο χρόνος με τρομάζει περισσότερο απ'όλα.
Περισσότερο από εμένα.
Περισσότερο από τα όνειρα που βγαίνουν.
Περισσότερο από τις σκιές που με κοιτούν την νύχτα.
Δεν τις φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τίποτα.
Πέρα από τον χρόνο.

Θα φύγουν όλα και θα μείνω μόνη μου.
Ή μήπως, θα τους αφήσω όλους μόνους?
Ίσως και να φύγω νωρίτερα για έξω.
Με το μαχαίρι στην ψυχή μου
σίγουρα δεν θα αντέξω.

Μου μίλησε το βράδυ πάλι
μου είπε μην φοβάσαι.
Κι αν σε τρομάξει τίποτα γέλα
θα φύγει, άσε.