The curse.

Είχα πολλές κατάρες υποθέτω.
Άγχος, μανιοκατάθλιψη, μαζικές σκέψεις, κυκλοθυμία, άσχημες αναμνήσεις, φοβίες, ανασφάλειες.
Αλλά η μεγαλύτερη απ'όλες ήταν που διαφωνούσα με όλα.
Διαφωνούσα με τον τρόπο ζωής που με ανάγκαζαν να κάνω για να επιβιώσω μέσα στην κοινωνία που αυτοί δημιούργησαν.
Διαφωνούσα με το πως θα ακολουθήσω τα όρια που μου έβαζαν.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής μου εκεί.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής σε τίποτα από αυτά που λέγανε.
Πρέπει λέγανε... Πρέπει.
Αλλά το πρέπει δεν απαντάει στο γιατί.
Γιατί πρέπει.
Πάντα γιατί πρέπει και ποτέ πρέπει γιατί.
Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.
Δεν έβρισκα λογική στη λογική τους.
Ένιωθα φυλακισμένη με τον τρόπο σκέψη τους και όποτε εκφραζόμουν έπαιρνα την απάντηση...
Γιατί έτσι πρέπει.
Δεν είσαι φυσιολογική.
Δεν θα έπρεπε.
Τι να υπάρχει μετά το πρέπει άραγε.

Για μένα η ζωή ήταν ένα ερωτηματικό στο σκοτάδι.
Μια στάλα μέσα σε έναν απέραντο ωκεανό.

Επειδή βλέπεις...
Σε γεμίζουν ψέματα.
Και το μεγαλύτερο που σου λένε είναι πως είσαι ελεύθερος να ζήσεις όπως θέλεις.
Στην πραγματικότητα αυτό είναι απειλή και όχι δικαίωμα.
Η φράση αυτή κρύβει την πρόταση:
Ακόμα κι αν δεν θέλεις έτσι θα ζήσεις.
Ακόμα λοιπόν και να μην θέλω να ζήσω μέσα στην κοινωνία που εφηύραν, ακόμα κι αν θέλω να πάω στις ερημιές να κατοικίσω, θα είναι εκεί να μου θυμίζουν πως...
έχουν πάρει τα πάντα για κτήμα τους.
Δεν υπάρχει κοινόχρηστο τίποτα πλέον να πάρω.
Δεν θα επιβιώσω εκεί έξω χωρίς τίποτα.
Άρα λοιπόν θα μείνω εδώ για να επιζήσω.
Με λίγα λόγια μένω για να επιζήσω.
Με κρατούν αιχμάλωτο για να επιζήσω.
Μου λένε ψέματα πως θα επιζήσω.
Μα μου λένε ψέματα.
Δεν θα επιζήσω...

 Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.