Αν πιστεύεις στην φιλία στην οποία ο φίλος σου θα πέθαινε για σένα τότε δυστυχώς δεν έχεις φίλους.
Η φράση της βδομάδας. Και η φράση που στοιχειώνει το μυαλό μου, ή τουλάχιστον μια από αυτές, εδώ και χρόνια. Παντού με κυνηγάνε. Και ποτέ δεν φεύγουν από πάνω μου.
"Μήπως?" "Και τώρα τι?" "Και αν..?"
Όλοι είναι περίεργοι γύρω μου. Όλοι τους. Ή μήπως εγώ είμαι περίεργη?
Δεν καταλαβαίνω. Κανέναν.
Το μόνο που ξέρω είναι πως τίποτα δεν ξέρω, αν και νομίζω πως ένα άτομο στη ζωή μου που να με άκουγε περισσότερο από το να μιλάει και να ξέρει το σωστό και το πρέπει θα μου έκανε πολύ καλό.
Συνήθισα να ακούω μα ποτέ κανένας δεν ακούει εμένα. Το τι θέλω. Το τι αναζητώ.
Όλα είναι φυσιολογικά ή μη φυσιολογικά σε αυτόν τον κόσμο για όλους.
Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους. Τους σιχαίνομαι αλλά συγχρόνως τους λυπάμαι κι όλας. Έχω συνηθίσει να ζω ανάμεσά τους σαν ένα φάντασμα. Με παρηγορεί η παρουσία τους. Με ανησυχεί επίσης. Ίσως και να είναι καλύτερα που είναι εκεί έξω όλοι τους, τόσο κοντά μου μα τόσο μακριά μου. Με τρομάζουν όλοι. Δεν σκέφτονται απλά. Ή μήπως εγώ δεν σκέφτομαι απλά?
Μα εγώ τίποτα δεν γνωρίζω.
Και ότι ξέρω θέλω να το ξέρω μα κανένας τίποτα δεν ξέρει.
Και τίποτα δε θα μάθει.
Και είναι σκοτεινά εδώ και κρύο έχει μόνη μου κλεισμένη στο μυαλό μου προσπαθώ να βρω τον δρόμο ακόμα μήπως και βρω το φως μου.
Με προσπερνούν, με ξεχνούν, με κακολογούν.
Μα μην τους παρεξηγάς, δεν ξέρουν. Δεν γνωρίζουν.
Υποφέρουν και αυτοί μην το ξεχνάς.
Εγώ ανάμνηση είμαι, ένα γεγονός.
Για πάντα θα είμαι.
Και πάντα θα πλανιέμαι.
Μα τίποτα δεν ξέρω.

Δεν ξέρω τι κάνω.